ამიკაცინი-ჰუმანითი

სავაჭრო დასახელება

ამიკაცინი-ჰუმანითი

საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება

ამიკაცინი

სამკურნალწამლო ფორმა:

საინექციო ხსნარი

შემადგენლობა

ხსნარის ყოველი მლ შეიცავს:

აქტიური ნივთიერებას:

ამიკაცინის სულფატს,  250 მგ ამიკაცინის ექვივალენტური რაოდენობით

არააქტიური ნივთიერებები:

ნატრიუმის მეტაბისულფიტი, ტრინატრიუმ ციტრატი, გოგირდმჟავა, საინექციო წყალი

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: სისტემური გამოყენების ანტიბაქტერიული საშუალებები, სხვა ამინოგლიკოზიდები

ათქ კოდი: J01GB06


ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ამიკაცინი არის ნახევრად სინთეზური ამინოგლიკოზიდური ანტიბიოტიკი წარმოებული კანამიცინი A-სგან. იგი აქტიურია ფართო სპექტრის გრამუარყოფითი ორგანიზმების მიმართ, მათ შორის pseudomonas, Escherichia coli და ზოგიერთი გრამდადებითი ორგანიზმების მიმართ, მაგ. Staphylococcus aureus.

ამინოგლიკოზიდური ანტიბიოტიკები ბაქტერიციდული მოქმედებისააა. თუმცა არ დადგენილა მოქმედების მექანიზმი სრულად, პრეპარატები აინჰიბირებენ მგრძნობიარე ბაქტერიების ცილების სინთეზს 30S რიბოსომალურ ქვეერთეულთან შეუქცევადად კავშირით.

ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

ამიკაცინი სწრაფად შეიწოვება ინტრამუსკულარული ინექციის შემდეგ. პიკური პლაზმური კონცენტრაციები არის დაახლოებით 20მგ/მლ და მიიღწევა 500მგ -ის იმტრამუსკულარული მიღებიდან ერთ საათში , რაც მცირდება დაახლოებით 2მკგ/მლ-მდე ინექციიდან 10 საათში.

21% ან უფრო ნაკლები უკავშირდება შრატისმიერ ცილებს და შრატისმიერი კონცენტრაციები რჩება ბაქტერიციდულ დიაპაზონში მგრძნობიარე ორგანიზმებისთვის 10-12 სთ.

500მგ ერთჯერადი დოზების ინტრავენური ინფუზია 30 წუთის განმავლობაში წარმოქმნიან საშუალო პიკურ შრატისმიერ კონცენტრაციას 38 მკგ/მლ. განმეორებითი ინფუზიები არ წარმოქმნიან კუმულაციას მოზრდილებში თირკმლის ნორმალური ფუნქციით. თუმცა, თირკმლის ფუნქციის შემცირება გამოიწვევს კუმულაციას.

მოზრდილებში თირკმლის ნომრალური ფუნქციით პლაზმური ელიმინაციის ნახევარგამოყოფის პერიოდი ჩვეულებრივად არის 2-3 სთ. ერთჯერადი ი.მ. ან .ი.ვ. დოზის 94-98% გამოიყოფა უცვლელად გორგლოვანი ფილტრაციით 24 საათში. ამიკაცინის შარდში კონცენტრაცია საშუალოდ 563 მკგ/მლ პირველი 6 საათის განმავლობაში 250მგ ერთჯერადი ი.მ. დოზირების შემდეგ და 163 მკგ/მლ 6-12 საათის განმალვობაში. ერთჯერადი 500მგ ი.მ. დოზების შემდეგ შარდში კონცენტრაცია საშუალოდ 832 მკგ/მლ მოზრიდლებში თირკმლის ნორმალური ფუნქციით.

ამიკაცინი სრულად დიფუზირდება ექსტრაცელულარულ სითხეებში და გამოიყოფა შარდში უცვლელად, უპირატესად გორგლოვანი ფილტრაციის მეშვეობით. იგი შეინიშნება პლევრას სითხეში, ამნიოტურ სითხეში და პერიტონეალურ ღრუში პარენტერალური მიღების შემდეგ.

მრავლობითი დღიური დოზების მიღების შესახებ მონაცემების მიხედვით ნორმალურ ჩვილებში სპინალური სითხის დონეები  შრატის კონცენტრაციების დაახლოებით 10-20% და შესაძლოა მიაღწიოს 50% მენინგიტის დროს.

ინტრამუსკულარული და ინტრავენური შეყვანა

ახალშობილებში და განსაკუთრებით ნაადრევადშობილებში ამიკაცინის თირკმლისმიერი ელიმინაცია შესუსტებულია. ახალშობილებში ჩატარებულ ერთჯერად კვლევაში (1-6 დღის ასაკის) მათი დაჯგუფება მოხდა დაბადებისას არსებული წონის მიხედით (<2000, 2000-3000 და >3000გ). ამიკაცინის შეყვანა ხდებოდა ი.მ. და/ან ი.ვ. 7.5 მგ/კგ დოზით. >3000გ ახალშობილებში კლირენსი შეადგენდა 0.84 მლ/წთ/კგ და ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი 7 სთ. მოცემულ ჯგუფში, დისტრიბუციის საწყისი მოცეულობა და დისტრბიუციის მოცულობა წონასწორულ მდგომარეობაში შეადგენდა 0.3 მლ/კგ და 0.5 მგ/კგ, შესაბამისად. მოცემულ ჯგუფში ნაკლები წონით დაბადებისას კლირენსი/კგ შედარებით ნაკლები იყო და ნახევარგამოყოფის პერიოდი ხანგრძლივი. ყოველ 12 საათში განმეორებითი დოზების მიღება თითოეულ ჯგუფში არ გამოვლენილა კუმულაცია 5 დღის შემდეგ.

ჩვენებები

საინექციო ამიკაცინი ნახევრად სინთეზური ამინოგლიკოზიდური ანტიბიოტიკია რომელიც მოქმედებს ფართო სპექტრის გრამუარყოფითი ორგანიზმების მიმართ, მათ შორის pseudomonas და ზოგიერთი გრამდადებითი ორგანიზმების წინააღმდეგ.

მგრძნობიარე გრამუარყოფითი ორგანიზმები მოიცავს: Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli., indole-positive და ინდოლუარყოფითი Proteus spp., Klebsiella, Enterobacter და Serratia spp., Minea-Herralae, Citrobacter freundii, Salmonella, Shigella, Acinetobacter და Providencia spp.

მოცემული გრამუარყოფითი ორგანიზმების უმრავლესობა შტამები რეზისტენტულია გენტამიცინის და ტობრამიცინის მიმართ, ხოლო მგრძნობიარე ინ ვიტრო ამიკაცინის მიმართ.

ძირითადი გრამდადებითი ორგანიზმი მგრძნობიარე ამიკაცინის მიმართ არის Staphylococcus aureus , მათ შორის ზოგიერთი მეთიცილინ რეზისტენტული შტამები. ამიკაცინი მოქმედებს სხვა გრამდადებითი ორგანიზმების მიმართ, მათ შორის Sterptococcus pyogenes, გარკვეული შტამების, Enterococci და Diplococcus pneumoniae-ს მიმართ.

ამიკაცინი ინიშნება სერიოზული ინფექციების ხანმოკლე მკურნალობისთვის რომლებიც გამოწვეულია გრამუარყოფითი ბაქტერიბის მგრძნობიარე შტამებით, მათ შორის Pseudomonas სახეობებით. მიუხედავად იმისა, რომ ამიკაცინი არ გამოდგება სტაფილოკოკური ინფექციების სამკურნალოდ, ზოგჯერ მისი დანიშნვნა შესაძლებელია ცნობილი ან საეჭვო სტაფილოკოკური დაავადებების სამკურნალოდ. მოცემული სიტუაციები მოიცავს: მწვავე ინფექციების მკურნალობის დაწყება, როდესაც მგრძნობიარე ორგანიზმებია ან გრამუარყოფითი ან staphylococci, სხვა ანტიბიოტიკების მიმართ ალერგიული პაციენტები და სტაფილოკოკური და გრამუარყოფითი ინფექციების ნაკრების დროს.

ამიკაცინით თერაპია შესაძლოა დაინიშნოს მგრძნობელობის ტესტის შედეგების მიღებამდე. საჭიროა ქირურგული ოპერაციების ჩატარება, სადაც ნაჩვენებია.

უნდა მოხდეს ანტიბაქტერიული საშუალებების სათანადო გამოყენების შესახებ ოფიციალური მითითებების გათვალისწინება.

დოზირება და მიღების წესი

ამიკაცინის სულფატის ინექციის შეყვანა უნდა მოხდეს ინტრამუსკულარულად ან ინტრავენურად.

ამიკაცინის ფიზიკურად შერევა სხვა პრეპარატებთან დაუშვებელია, მაგრამ ცალკე მიღება უნდა მოხდეს რეკომენდებული დოზებით და მეთოდით.

საჭიროა კლინიკამდელი პაციენტის წონის განსაზღვრა სწორი დოზის კალკულაციისთვის.

თირკმლის ფუნქციის სტატუსის განსაზღვრა უნდა მოხდეს შრატისმიერი კრეატინინის კონცენტრაციის ან ენდოგენური კრეატინინის კლირენსის მაჩვენებლის მიხედვით. სისხლში აზოტის შარდოვანა ნაკლებად გამოსადეგია მოცემულ შემთხვევაში. თერაპიის დროს პერიოდულად უნდა მოხდეს თირკმლის ფუნქციის შეფასება.

საჭიროების შემთხვევაში ამიკაცინის კონცენტრაციები შრატში უნდა შემოწმდეს ადექვატური დონეებისთვის. სასურველია პიკური და ბაზალური შრატისმიერი კონცენტრაციების უწყვეტად შემოწმება თერაპიის დროს. პიკური კონცენტრაციები (30-90 წთ ინექციიდან) >35მკგ/მლ და ბაზალური კონცენტრაციები (შემდეგი დოზის წინ) >10მკგ/მლ დაუშვებელია. დოზის კორექცია უნდა მოხდეს ჩვენების მიხედვით. პაციენტებში თირკმლის ნორმალური ფუნქციით, უნდა მოხდეს დღეში ერთჯერადი დოზის გამოყენება. მოცემულ შემთხვევებში პიკური კონცენტრაციები შესაძლოა აჭარბებდეს 35მკგ/მლ.

უმეტესობა ინფექციების დროს სასურველია ინტრამუსკულარული შეყვანა, მაგრამ სიცოცხლისთვის საშიში ინფექციების დროს ან როდესაც ი.მ. შეყვანა არ არის სასურველი, ინიშნება ინტრავენური შეყვანა, ან ნელი ბოლუსური (2-3 წთ) ან ინფუზია (0.25% 30 წუთის მანძილზე).

ინტრამუსკულარული და ინტრავენური შეყვანა

რეკომენდებული დოზების მიღებისას მგრძნობიარე ორგანიზმებით გამოწვეული გაურთულებელი ინფექციების დროს შედეგი უნდა შეინიშნებოდეს 24-48 სთ-ში.

თუ კლინიკური პასუხი არ შეინიშნება 3-5 დღის მანძილზე, ინიშნება ალტერნატიული თერაპია.

საჭიროების შემთხვევაში ინტრავენური გამოყენებისთვის განხსნელები არის: ფიზიოლოგიური ხსნარი, 5% დექსტროზა წყალში. მას შემდეგ, რაც პროდუქტი განზავდება ხსნარის გამოყენება უნდა მოხდეს მაშინვე შენახვის გარეშე.

მოზრდილები და ბავშვები 12 წლიდან

რეკომენდებული ინტრამუსკულარული ან ინტრავენური დოზები მოზრდილებში და მოზარდებში თირკმლის ნორმალური ფუნქციით (კრეატინინის კლირენში ≥50მლ/წთ) არის 15მგ/კგ/დღეში, რომლის მიღებაც შესაძლებელია ერთჯერადი დღიური დოზის ან 2 თანაბრად გაყოფილი დოზების სახით ანუ, 7.5მგ/კგ 12 საათში. საერთო დღიურმა დოზამ არ უნდა გადააჭარბოს 1.5გ. ენდოკარდიტის ან ფიბრილური ნეიტროპენიის მქონე პაციენტებში დოზა მიიღება დღეში ორჯერ, ვინაიდან დღეში ერთხელ მიღების შესახებ მონაცემები არ არსებობს .

ბავშვები 4 კვირიდან 12 წლამდე

რეკომენდებული ინტრამსუკულარული ან ინტრავენური (ნელი ინტრავენური ინფუზია) დოზები ბავშვებში თირკმლის ნორმალური ფუქნციით არის 15-20მგ/კგ/დღში რომლის მიღებაც უნდა მოხდეს 15-20მგ/კგ დღში ერთხელ ან 7.5მგ/კგ 12 საათში. ენდოკარდიტის და ფიბრილური ნეიტროპენიის მქონე პაციენტებში დოზა მიიღება დღეში ორჯერ, ვინაიდან არ არსებობს მონაცემები დღეში ერთხელ დოზირების გასამყარებლად.

ახალშობილები

10მგ/კგ საწყის დარტყმით დოზას მოყვება 7.5მგ/კგ 12 საათში.

ნაადრევადშობილები

ნაადრევადშობილებში რეკომენდებული დოზაა 7.5 მგ/კგ ყოველ 12 საათში.

მკურნალობის ჩვეულებრვი ხანგრძლივობაა 7-10 დღე. საერთო დღიური დოზა მიღების ნებისმიერი გზით არ უნდა აჭარბებდეს 15-20მგ/კგ დღში. გართულებული ინფექციების დროს, როდესაც ტარდება 10-დღიანი თერაპია, ამიკაცინის სულფატის ინექციის გამოყენება უნდა შეფასდეს ხელახლა და მისი გაგრძელების შემთხვევაში უნდა ჩატარდეს თირკმლის, აუდიტორული , ვესტიბულარული ფუნქციების  , ასევე შრატში ამიკაცინის დონის მონიტორინგი.

თუ განსაზღვრული კლინიკური პასუხი არ შეინიშნება 3-5 დღეში, თერაპია უნდა შეწყდეს და გადამოწმდეს შემოჭრილი ორგანიზმის ანტიბიოტიკისადმი მგრძნობელობის ნიმუში. პასუხის არქონის შემთხვევაში, სავარაუდოდ ორგანიზმის რეზისტენტობით ან სეპტური კერების არსებობით გამოწვეული, რაც საჭიროებს ქირურგიულ დრენაჟს.

ინტრავენური შეყვანა

ხსნარი მიიღება მოზრდილებში 30-60 წუთის განმავლობაში,

განსაკუთრებული რეკომენდაციები ინტრავენური გამოყენებისას

პედიატრიულ პაციენტებში გამხსნელების რაოდენობა დამოკიდებულია ამიკაცინის რაოდენობაზე, რომლის გადატანაც ხდება პაციენტის მიერ. ხსნარის ინფუზია უნდა მოხდეს 30-60 წუთის განმავლობაში. ჩვილებში გამოიყენება 1-2 საათიანი ინფუზია.

ხანდაზმულები

ამიკაცინი გამოიყოფა თირკმლის მეშვეობით, თირკმლის ფუნქციის შემოწმება უნდა მოხდეს შესაძლებლობის მიხედვით და დოზის კორექცია, როგორც აღწერილია თირკმლის ფუნქციის დარღვევის პუნქტში.

სიცოცხლისთვის საშიში ინფექციები და/ან pseudomonas მიერ გამოწვეული ინფექციები

მოზრდილების დოზა იზრდება 500მგ-დე ყოველ 8 საათში მიღებით, მაგრამ არ უნდა აჭარბებდეს 1.5 გ დღში და არ უნდა მოხდეს მიღება 10 დღეზე მეტ ხანს. დაუშვებელია მოზრდილების საერთო მაქსიმალური  დოზის 15გ გადაჭარბება.

საშარდე გზების ინფექციები: (გარდა pseudomonas ინფექციებისა)

7.5მგ/კგ დღეში ორ თანაბარ გაყოფილ დოზად (ექვივალენტური 250მგ დღეში ორჯერ მოზრდილებში). ვინაიდან, ამიკაცინის მოქმედება ძლიერდება pH-ის გაზრდით, შარდის გამატუტეანებელი საშუალების მიღება შესაძლებელია ამოავდროულად.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

პაციენტებში თირკმლის ფუნქციის დარღვევით, რაც აისახება კრეატინინის კლირენსით <50მლ/წთ, რეკომენდებული საერთო დღიური დოზის მიღება ერთჯერადად არ არის სასურველი, ვინაიდან მსგავს პაციენტებს ექნებათ გაჭიანურებული ექსპოზიცია მაღალი საბაზისო კონცენტრაციების მიმართ. იხ. ქვემოთ დოზის კორექცია პაციენტებში თირკმლის დარღვეული ფუქნციით.

პაციენტებში თირკმლის ფუქნციის დარღვევით, რომლებიც იღებენ დღეში ორჯერ ან სამჯერად დოზებს, შესაძლებლობის შემთხვევაში უნდა ჩატარდეს შრატში ამიკაცინის კონცენტრაციების მონიტორინგი სათანადო მეთოდით. დოზების კორექცია უნდა მოხდეს პაციენტებში თირკმლის ფუქნციის დარღვევით, ნორმალური დოზის მიღებით, გახანგრძლივებული ინტერვალებით ან შემცირებული დოზებით ფიქსირებული ინტერვალებით.

ორივე მეთოდი დამოკიდებულია კრეატინინის კლირენსზე ან შრატისმიერი კრეატინინის მაჩვენებელზე, ვინაიდან ისინი კორელირებენ ამინოგლიკოზიდების ნახევარგამოყოფის პერიოდთან პაციენტებში თირკმლის შესუსტებული ფუნქციით. მოცემული დოზირების განრიგის გამოყენება საჭიროა სათანადო კლინიკურ და ლაბორატორიულ გამოკვლევასთან ერთად და მისი მოდიფიცირება უნდა მოხდეს აუცლებლობის შემთხვევაში, მათ შორის დიალიზის სეანსის შემდგომ.

ნორმალური დოზები დოზებს შორის განხაგრძლივებული ინტერვალების დროს: თუ კრეატინინის კლირენსის მაჩვენებელი უცნობია და პაციენტის მდგომარეობა სტაბილურია, ნორმალური ერთჯერადი დოზისთვის დოზებს შორის ინტერვალი საათებში (ანუ ის რისი მიღებაც უნდა მოხდეს პაციენტების მიერ თირკმლის ნორმალური ფუნქციით დღეში ორჯერ, განრიგით 7.5მგ/კგ) უნდა გამოითვალოს პაციენტის შრატისმიერი კრეატინინის გამრავლებით 9-ზე; მაგ. თუ შრატისმიერი კრეატინინის კონცენტრაცია 2მგ/100მლ-ა, რეკომენდებული ერთჯერადი დოზა (7.5მგ/კგ) მიიღება ყოველ 18 საათში.

შრატისმიერი კრეატინინის კონცენტრაცია

(მგ/100მლ)

 

7.5მგ/კგ ამიკაცინის ინტრავენურ დოზებს შორის ინტერვალები

(სთ)

1.5

 

13.5

2.0

 

18.0

2.5

 

22.5

3.0

 

27.0

3.5

X9=

31.5

4.0

 

36.0

4.5

 

40.5

5.0

 

45.0

5.5

 

49.5

6.0

 

54.0

ვინაიდან, თირკმლის ფუნქცია შესაძლოა დაირღვეს თერაპიის დროს, საჭიროა შრატისმიერი კრეატინინის შემოწმება ხშირად და დოზის რეჟიმის მოდიფიკაცია აუცილებლობის შემთხვევაში.

შემცირებული დოზა ფიქსირებული ინტერვალების დროს დოზებს შორის: თირკმლის ფუნქციის დარღვევის დროს და თუ სასურველია ამიკაცინის სულფატის ინექციის მიღება ფიქსირებული დროის ინტერვალებით, დოზა უნდა შემცირდეს. მსგავს პაციენტებში შრატში ამიკაცინის კონცენტრაციები უნდა შემოწმდეს ჭარბი კონცენტრაციის პრევენციისთვის. თუ შრატის შეფასება შეუძლებელია და პაციენტის მდგომარეობა სტაბილურია, შრატში კრეატინინის და კრეატინინის კლირენსის მაჩვენებლები ყველაზე სწრაფად გაზომვად მაჩვენებლებს წარმოადგენენ თირკმლის ფუნქციის დარღვევის ხარისხის შესამოწმებლად დოზირების განსაზღვრისთვის.

თერაპიის დაწყება უნდა მოხდეს ნორმალური დოზით, 7.5მგ/კგ დარტყმითი დოზის სახით. მოცემული დოზა იგივეა, როგორც ნორმალური რეკომენდებული დოზა, რისი გამოთვლაც უნდა მოხდეს პაციენტისთვის თირკმლის ნორმალური ფუნქციით, როგორც ზემოთაა აღწერილი.

შემანარჩუნებელი დოზების განსაზღვრისთვის, რომელთა მიღებაც ხდება ყოველ 12 საათში, დარტყმითი დოზა უნდა შემცირდეს პაციენტის კრეატინინის კლირენსის მაჩვენებლის შემცირების პროპორციულად:

 

შემანარჩუნებელი დოზა ყოველ 12 საათში = (კკ მლ/წთx გამოთვლილი დარტყმითი დოზა მგ)

                                                                                                ნორმალური კკ მლ/წთ

 

 (კკ - კრეატინინის კლირენსის მაჩვენებელი)

შემცირებული დოზის ყოველი 12-საათიანი ინტერვალებით მიღების ალტერნატიულად განსაზღვრისთვის (პაციენტებში, რომელთა შრატში კრეატინინის მაჩვენებელი წონასწორულ მდგომარეობაში ცნობილია) პაციენტების შრატში კრეატინინი უნდა გაიყოს ნორმალურ რეკომენდებულ დოზაზე.

ზემოთ მოცემული დოზირების განრიგი არ არის განკუთვნილი უხეში რეკომენდაციებისთვის, არამედ წარმოადგენს ამიკაცინის შრატში დონეების განსაზღვრის შეუძლებლობის დროს მითითებას.

უკუჩვენებები

ამიკაცინის სულფატის ინექცია უკუნაჩვენებია პაციენტებში ამიკაცინის ან რომელიმე მისი კომპონენტის მიმართ ცნობილი ალერგიის დროს.

ამინოგლიკოზიდების მიმართ ჰიპერმგრძნობელობის ან სერიოზული ტოქსიური რეაქციების ისტორიის დროს შესაძლოა უკუნაჩვენები იყოს ამინოგლიკოზიდების გამოყენება, ჯვარედინი მგრძნობელობის გამო პაციენტებში.

ამინოგლიკოზიდებმა შესაძლებელია დაარღვიონ ნეირომუსკულარული ტრანსმისია და დაუშვებელია მიღება მიასთენიის დროს.

განსაკუთრებული გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები

ამიკაცინის თერაპიის დროს საჭიროა პაციენტების სათანადო ჰიდრატაცია.

სიფრთხილეა საჭირო პაციენტებში მანამდე არსებული თირკმლის უკმარისობის ან სმენის ან ვესტიბულარული დაზიანების და შესუსტებული გორგლოვანი ფილტრაციის დროს. პაციენტები, რომლებიც მკურნალობენ პარენტერალური ამინოგლიკოზიდებით უნდა იმყოფებოდნენ სათანადო კლინიკური დაკვირვების ქვეშ პოტენციური ოტოტოქსიურობის და ნეფროტოქსიურობის გამო, რომელიც ასოცირდება მათ გამოყენებასთან.

თუ თერაპია გაგრძელდება 7  ან მეტი დღით, პაციენტებში თირკმლის უკმარისობით, ან 10 დღე სხვა პაციენტებში, საჭიროა მკურნალობამდელი აუდიოგრამის ჩატარება და მისი განმეორება თერაპიის დროს.

თირკმლის ტოქსიურობა

ამინოგლიკოზიდები პოტენციურად ნეფროტოქსიურია. თირკმლის ტოქსიურობა დამოუკიდებელია პლაზმური Cmax-ზე. ნეფროტოქსიურობის რისკი მაღალია პაციენტებში თირკმლის დარღვეული ფუნქციით, და მაღალი დოზების მიღებისას, ასევე გახანგრძლივებული თერაპიის დროს.

საჭიროა პაციენტების სათანადო ჰიდრატაცია მკურნალობის დროს და უნდა შეფასდეს თირკმლის ფუნქცია ჩვეული მეთოდებით თერაპიის დაწყებამდე და ყოველდღიურად მკურნალობის დროს. დოზის შემცირება საჭიროა თირკმლის დისფუნქციის დროს, როგორიცაა შარდში ნალექის არსებობა, თეთრი ან წითელი უჯრედების არსებობა, ალბუმინურიის, შემცირებული კრეატინინის კლირენსის, შარდის შემცირებული კუთრი წონის, მომატებული BUN-ის, შრატისმიერი კრეატინინის ან ოლიგურიის დროს. აზოთემიის მომატების შემთხვევაში ან შარდის გამოყოფის პროგრესულად შემცირებისას, უნდა შეწყდეს მკურნალობა.

ხანდაზმულებს შესაძლოა გააჩნდეთ თირკმლის შესუტებული ფუნქცია, რაც შესაძლოა არ გამოჩნდეს რუტინული სკრინინგ-ტესტებისას, როგორიცაა BUN ან შრატისმიერი კრეატინინი. კრეატინინის კლირენსის განსაზღვრა აუცილებელია. თირკმლის ფუქნციის მონიტორინგი ხანდაზმულებში ამინოგკლიოზიდებით მკურნალობის დროს  განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია.

თირკმლის და  თავის ქალის მერვე ნერვის ფუნქციის სათანადო მონიტორინგია საჭირო განსაკუთრებით პაციენტებში თირკმლის დარღვეული ფუქნციით თერაპიის დაწყებისას და ასევე მათში, რომელთაც დასაწყისში ჰქონდათ თირკმლის ნორმალური ფუნქცია და აღენიშნებოდათ დისფუნქცია თერაპიის მსვლელობისას.  ამიკაცინის შრატისმიერი კონცენტრაციების მონიტორინგია საჭირო ადექვატური დონეებისთვის და პოტენციურად ტოქსიური დონეების პრევენციისთვის. საჭიროა შარდის შემოწმება კუთრი წილის შემცირებაზე, ცილების ჭარბ გამოყოფაზე და უჯრედების ან ნალექის არსებობაზე. სისხლში შარდოვანას აზოტის, შრატისმიერი კრეატინინის ან კრეატინინის კლირენსის შემოწმება უნდა მოხდეს პერიოდულად. საჭიროა სერიული აუდიოგრამი ხანდაზმულ პაციენტებში, განსაკუთრებით მაღალი რისკის პაციენტებში. ოტოტოქსიურობის (თავბრუსხვევა, ვერტიგო, ტინიტუსი, ყურებში ხმაური და სმენის დაკარგვა) ან ნეფროტოქსიურობის ნიშნების შემთხვევაში უნდა შეწყდეს პრეპარატის მიღება ან მოხდეს დოზების კორექცია.

სხვა ნეიროტოქსიური ან ნეფროტოქსიური პროდუქტების ადგილობრივი, პერორალური გამოყენებისას თანადროულად და/ან თანამიმდევრულად განსაკუთრებით ბაციტრაცინის, ცისპლატინის, ამფოტერიცინი B, ცეფალოსპორინის , პარომომიცინის, ვიომიცინის, პოლიმიქსინი B, კოლისტინის, ვანკომიცინის ან სხვა ამინოგლიკოზიდების მიღება დაუშვებელია. სხვა ფაქტორები, რომელთაც შეუძლიათ გაზარდონ ტოქსიურობის რისკი, წარმოადგენს ხანდაზმულობა და დეჰიდრატაცია.

პაციენტებში, რომელთაც მანამდე აღენიშნებოდათ თირკმლის უკმარისობა უნდა შემოწმდეს თერაპიის დაწყებამდე ჩვეული მეთოდით და ასევე თერაპიის მსვლელობისას. დღიური დოზები უნდა შემცირდეს და/ან დოზებს შორის ინტერვალი გახანგრძლივდეს შრატში კრეატინინის კონცენტრაციების მიხედვით სისხლში უჩვეულოდ მაღალი დონეების კუმულაციის თავიდან ასაცილებლად და ოტოტქსიურობის რისკის შესამცირებლად. შრატში პრეპარატის კონცენტრაციის რეგულარული მონიტორინგი და თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ხანდაზმულებში, რომელთაც შესაძლოა აღენიშნებოდეთ თირკმლის შემცირებული ფუნქცია, რაც შესაძლოა არ ჩანდეს რუტინული სკრინინგ ტესტირებისას ანუ სისხლში შარდოვანას და შრატიმისერი კრეატინინი.

ნეირო/ოტოტოქსიურობა

ვესტიბულარული და/ან ბილატერალური ოტოტოქსიურობით გამოხატული ნეიროტოქსიურობა შესაძლებელია განვითარდეს პაციენტებში ამინოგლიკოზიდების მიღებისას. ამინოგლიკოზიდებით გამოწვეული ოტოტოქსიურობის განვითარების რისკი უფრო მაღალია თერაპიის 5-7 დღით გახანგრლძივების შემთხვევაში. სიყრუის მაღალი სიხშირე, როგორც წესი ვითარდება პირველ რიგში და მისი აღმოჩენა შესაძლებელია აუდიომეტრული ტესტირებით. ვერტიგო შესაძლოა განვითარდეს და შეინიშნება ვესტიბულარული დაზიანება. ნეიროტოქსიურობის სხვა გამოვლინებები შესაძლოა მოიცავდეს დაბუჟებას, კანზე ჩხვლეტას, კუნთების სპაზმს და კონვულსიებს. ოტოტოქსიურობის რისკი იზრდება ექსპოზიციის ხარისხთან ერთად მაღალი პიკური ან საბაზისო შრატიმისერი კონცენტრაციების მიმართ. პაციენტებში კოხლეარული ან ვესტიბულარული დაზიანებისას, შესაძლოა არ აღინიშნებოდეს სიმპტომები თერაპიის დროს, იმისათვის რომ მოხდეს მათი გაფრთხილება მერვე ნერვის ტოქსიურობის განვითარების შესახებ და ტოტალური ან ნაწილობრივი შეუქცევადი ბილატერალური სიყრუე ან ვერტიგო შესაძლოა განვითარდეს თერაპიის შეწყვეტის შემდეგ. ამინოგლიკოზიდებით ინდუცირებული ოტოტქსიურობა როგორც წესი შეუქცევადია.

ნეირომუსკულარული ტოქსიურობა

ნეირომუსკულარული ბლოკადა და სუნთქვის დათრგუნვა შეინიშნებოდა ამინოგლიკოზიდების პარენტერალური ინექციის , ადგილობრივი ინსტილაციის შემდეგ (ორთოპედიული და მუცლის ირიგაციის ან ემპიემას ადგილობრივი მკურნალობის დროს), ასევე პერორალური გამოყენების შემდეგ. სუნთქვის დათრგუნვის შესაძლებლობა უნდა გაითვალისწინონ ამინოგლიკოზიდების მიღებისას ნებისმიერი გზით, განსაკუთრებით პაციენტებში საანესთეზიო , ნეირომუსკულარული მაბლოკირებელი საშუალებების მიღებისას, როგორიცაა ტუბოკურანინი, სუქცინილქოლინი, დეკამეთონიუმი, ატრაკურიუმი, როკურონიუმი, ვეკურონიუმი ან პაციენტებში ციტრატ-ანტიკოაგულირებული სისხლის მასიური ტრანსფუზიების მიღებისას . ნეირომუსკულარული ბლოკადის შემთხვევაში, კალციუმის მარილებმა შესაძლოა შეაბრუნონ სუნთქვის დათრგუნვა, მაგრამ მექანიკური რესპირატრული დახმარება შესაძლებელია აუცილებელი იყოს. ნეირომუსკულარული ბლოკადა და კუნთების დამბლა გამოვლინდა ლაბორატორიულ ცხოველებში ამიკაცინის მაღალი დოზების მიღებისას.

დაუშვებელია ამიკაცინის გამოყენება პაციენტებში მიასთენიის დროს. ამინოგლიკოზიდების გამოყენება სიფრთხილით უნდა მოხდეს პაციენტებში კუნთების პრობლემებით, როგორიცაა პარკინსონიზმი ვინაიდან მოცემულმა პრეპარატებმა შესაძლოა გააძლირეონ კუნთების სისუსტე მათი პოტენციური კურარის მსგავსი ეფექტის გამო ნეირომუსკულარულ კვანძზე.

ალერგიული რექციები

ამიკაცინის გამოყენება პაციენტებში ამინოგლიკოზიდების მიმართ ალერგიის ისტორიით ან პაციენტებში, რომელთაც შესაძლოა აღენიშნებოდეთ სუბკლინიკური ან მერვე ნერვის დაზიანება მანამდე გამოყენებული ნეფროტოქსიური და/ან ოტოტოქსიურო საშუალებების მიერ გამოწვეული, როგორიცაა სტრეპტომიცინი, დიჰიდროსტრეპტომიცინი, გენტამიცინი, ტობრამიცინი, კანამიცინი, ნეომიცინი, პოლიმიქსინი B, კოლისტინი, ცეფალოსპორინი ან ვიომიცინი სიფრთხილით უნდა მოხდეს ვინაიდან შესაძლებელია ადიტიური ტოქსიურობა. მსგავს პაციენტებში ამიკაცინის გამოყენება უნდა მოხდეს იმ შემთხვევაში თუ სარგებელი აჭარბებს პოტენციურ რისკს.

ამიკაცინის დიდი დოზების მიღება ქირურგიული ოპერაციის დროს იწვევს გარდამავალი მიასთენიის სინდრომს.

ამიკაცინის სულფატის ინექცია ფლაკონებში შეიცავს ნატრიუმის ბისულფიტს, სულფიტს, რომელსაც შეუძლია გამოიწვიოს ალერგიის მსგავსი რეაქციები, მათ შორის ანაფილაქტიკური სიმპტომები და სიცოცხლისთვის საშიში ან ნაკლებად მწვავე ასთმური ეპიზოდები ზოგიერთ მგრძნობიარე სუბიექტებში. სულფიტების მგრძნობელობის საერთო პრევალენტობა ზოგად პოპულაციაში არახშირია და სავარაუდოდ დაბალი. სულფიტის მგრძნობელობა უფრო ხშირად შეინიშნება ასთმურ პაციენტებში.

გამოყენება პედიატრიაში

ამინოგლიკოზიდების გამოყენება სიფრთხილით უნდა მოხდეს ნაადრევადშობილ და ახალშობილებში თირკმლის მოუმწიფებლობის და შედეგად შრატში ნახევარგმაოყოფის პერიოდის გახანგრძლივების გამო.

სხვა

ამინოგლიკოზიდები სწრაფად და თითქმის სრულიად შეიწოვება, როდესაც გამოიყენება ადგილობრივად, გარდა შარდის ბუშტისა, ასოცირებული ქირურგიულ პროცედურებთან. შეუქცევადი სიყრუე, თირკმლის უკმარისობა და სიკვდილი ნეირომუსკულარული ბლოკადის გამო შეინიშნებოდა ამინოგლიკოზიდური პრეპარატებით მცირე და მსხვილ ქირურგიულ სფეროებში ირიგაციის შემდეგ.

სხვა ანტიბიოტიკების მსგავსად ამიკაცინის გამოყენებამ შესაძლოა გამოიწვიოს არამგრძნობიარე ორგანიზმების გამრავლება. ასეთ შემთხვევაში უნდა დაინიშნოს სათანადო თერაპია.

მაკულარული ინფარქტი ზოგჯერ მხედველობის პერმანენტული დაკარგვით შეინიშნებოდა ამიკაცინის ინტრავიტრალური შეყვანის შემდეგ (თვალში ინექცია).

ურთიერთქმედება სხვა პრეპარატებთან და სხვა სახის ურთიერთქმედება

სხვა ნეიროტოქსიური, ოტოტოქსიური ან ნეფროტოქსიური საშუალებების თანმხლებად ან თანამიმდევრულად სერიული გამოყენება, განსაკუთრებით ბაციტრაცინის, ცისპლატინის, ამფოტერიცინი B, ციკლოსპორინის, ტაკროლიმუსის, ცეფალორიდინის, პარომომიცინის, ვიომიცინის, პოლიმიქსინი B, კოლისტინის ვანკომიცინის ან სხვა ამინოგლიკოზიდების დაუშვებელია, როგორც სისტემურად ისე ადგილობრივად პოტენციური ადიტიური ეფექტის გამო. თუ ეს არ არის შესაძლებელი, საჭიროა სათანადო მონიტორინგი.

მომატებული ნეფროტოქიურობა შეინიშნებოდა ამავდროულად ამინოგლიკოზიდური ანტიბიოტიკების და ცეფალოსპორინების პარენტერალური მიღების შემდეგ. ცეფალოსპორინებთან ერთად გამოყენებამ შესაძლოა გაზარდოს კრეატინინის შრატისმიერი დონე.

საინექციო ამიკაცინის სულფატის გამოყენება პოტენციურ შარდმდენებთან ერთად (ეთაკრინის მჟავა ან ფუროსემიდი) დაუშვებელია , ვინაიდან შარდმდენებმა შესაძლოა გამოიწვიონ ოტოტოქსიურობა. ასევე ინტრავენურად მიღებისას შარდმდენებმა შესაძლოა გაზარდონ ამინოგლიკოზიდების ტოქსიურობა ანტიბიოტიკების კონცენტრაციის დარღვევით შრატში და ქსოვილებში.

ინ ვიტრო ამინოგლიკოზიდების დამატება ბეტა-ლაქტამური ანტიბიოტიკებზე (პენიცილინები ან ცეფალოსპორონები) იწვევენ მნიშვნელოვან ურთიერთქმედებას. ასევე შესაძლებელია შრატისმიერი აქტივობის შემცირება ამინოგლიკოზიდების ან პენიცილინის ტიპის პრეპარატების მიღებისას ინ ვივო სხვადასხვა გზით. ამინოგლიკოზიდების ინაქტივაცია კლინიკურად მნიშვნელოვანია მხოლოდ პაციენტებში თირკმლის მწვავე დისფუნქციით.

იზრდება ჰიპოკალემიის განვითარების რისკი ამინოგლიკოზიდების მიღებისას ბისფოსფატებთან.

იზრდება ნეფროტოქსიურობის რისკი და სავარაუდოდ ოტოტოტქსიურობის ამინოგლიკ