ენალაპრილ-H - ჰუმანითი

სავაჭროდასახელება

ენალაპრილ-H - ჰუმანითი

საერთაშორისოარაპატენტირებულიდასახელება

ენალაპრილი / ჰიდროქლოროთიაზიდი

სამკურნალწამლოფორმა

ტაბლეტები

შემადგენლობა:

ყოველი ტაბლეტი შეიცავს:

ენალაპრილის მალეატი 10 მგ

ჰიდროქლოროთიაზიდი 25 მგ

ფარმაკოთერაპიულიჯგუფი: ჯგუფი: რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე მოქმედი საშალბები, აგფ ინჰიბიტორები და დიურეზული საშუალებები.

ათქ კოდი C09BA02.


ფარმაკოლოგიურითვისებები

ფარმაკოკინეტიკა:

ენალაპრილი სწრაფად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. შეწოვის ხარისხი შეადგენს 60%-ს და არ არის დამოკიდებული საკვების მიღებაზე. 1 საათის განმავლობაში აღწევს პიკურ კონცენტრაციას სისხლის შრატში, 4 საათის შემდეგ კონცენტრაცია სწრაფას მცირდება. ანალაპრილი მეტაბოლიზდება ღვიძლში ენალაპრილატის აქტიური მეტაბოლიტის წარმოქმნით. ენალაპრილატის კონცენტრაციის პიკი შრატში მიიღწევა ენალაპრილის დოზის მიღებიდან 3-4 საათის შემდეგ. პაციენტებში თირკმელების ნორმალური ფუნქციით ენალაპრილატის სტაბილური კონცენტრაციები შრატში მიიღწევა ენალაპრილის მიღების დაწყებიდან მეოთხე დღეს. ენალაპრილატი ნაწილდება სხეულის ქსოვილების უმეტესობაში, ძირითადად ფილტვებში, თირკმელებში და სისხლძარღვებში, მაგრამ არ არის არანაირი მონაცემი, რომ თერაპიულ დოზებში ის აღწევს თავის ტვინში. ნახევრად გამოყოფის პერიოდი შეადგენს 4  საათს. შეკავშირება პლაზმის ცილებთან 50-60%. ენალაპრილი და ენალაპრილატი აღწევს პლაცენტარულ ბარიერში და გამოიყოფა დედის რძეში. ენალაპრილი გამოიყოფა უპირატესად თირკმელებით. ძირითადი კომპონენტები შარდში – ენალაპრილატი  (დაახლოებით დოზის 40%) და  უცვლელი  ენალაპრილი. გამოყოფა ხორციელოდება გორგლოვანი ფილტრაციის და მილაკოვანი სეკრეციის კომბინაციით. ენალაპრილის და ენალაპრილატის კლირენსი თირკმელებში – 0.005 მლ/წმ (18 ლ/სთ) და 0.00225-დან 0.00264 მლ-მდე/წმ (8.1-9.5 ლ/სთ), შესაბამისად. არსებობს გამოყოფის რამდენიმე ფაზა. ნახევრად გამოყოფის ხანგრძლივი საბოლოო პერიოდი მიუთითებს ძლიერ კავშირზე პლაზმის ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელ ფერმენტსა და ენალაპრილატს შორის. ნახევრად გამოყოფის ეფექტური პერიოდი ენალაპრილატის დაგროვებისთვის ენალაპრილის მალეატის მრავალჯერადი პერორალური დოზების შემდეგ შეადგენს 11 საათს. ენალაპრილატის ნახევრად გამოყოფის პერიოდი შეადგენს 35 საათს.ენალაპრილატი შეიძლება მოცილებული იქნას ცირკულაციიდან ჰემოდიალიზით ან პერიტონეალური დიალიზით. ენალაპრილატის ჰემოდიალიზის კლირენსია 0.63 – 1.03 მლ/წმ (38-62 მლ/წთ); ენალაპრილატის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში 4-საათიანი ჰემოდიალიზის შემდეგ მცირდება 45-57%-ით.

ჰიდროქლროთიაზიდი, ძირითადად, შეიწოვება თორმეტგოჯა ნაწლავში და ზედა წვრილ ნაწლავში. შეწოვის ხარისხი შეადგენს 70%-ს და იზრდება 10%-ით, თუ ჰიდროქლოროთიაზიდი მიიღება  საკვებთან  ერთად. მაქსიმალური კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში მიიღწევა 1.5-5 საათის ფარგლებში. განაწილების მოცულობა შეადგენს  დაახლოებით 3 ლ/კგ. შეკავშირება პლაზმის ცილებთან დაახლოებით 40%-ია. ის ასევე  გროვდება ერითროციტებში უცნობი მექანიზმით. ჰიდროქლოროთიაზიდი აღწევს პლაცენტარულ ბარიერში და გროვდება ამნიოზურ სითხეში. ჰიდროქლოროთიაზიდის დონე დედის რძეში ძალიან დაბალია. ჰიდროქლოროთიაზიდი, ძირითადად, რჩება არამეტაბოლიზირებული და 95%-ზე მეტი გამოიყოფა შარდით უცვლელი სახით.გამოყოფა ხორციელდება მილაკოვანი სეკრეციის შედეგად. ჰიდროქლოროთიაზიდის თირკმლისმიერი კლირენსი პაციენტებში ჰიპერტონიით ჯანმრთელი თირკმელებით შეადგენს დაახლოებით 5.58 მლ/წმ (335 მლ/წთ). გამოყოფა შედგება ორი ფაზისაგან. ნახევრად დაშლის პერიოდი პლაზმაში შეადგენს დაახლოებით 2.5 საათს და ნახევრად გამოყოფის პერიოდი შეადგენს 5.6-14.8 საათს.ენალაპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის ერთდროულ გამოყენებას არ გააჩნია არანაირი ეფექტი მათ ბიომისაწვდომობასა და ფარმაკომინეტიკაზე ცალ-ცალკე.

ფარმაკოდინამიკა:

ენალაპრილ-H - ჰუმანითი – კომბინირებული პრეპარატი, რომლის მოქმედება განპირობებულია მის შემადგენლობაში შემავალი კომპონენტების თვისებებით. ენალაპრილი – ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორი. ორგანიზმში ის სწრაფად მეტაბოლიზირდება ენალაპრილატად, რომელიც წარმოადგენს ანგიოთენზინ- მაკონვერტირებელი ფერმენტის ძლიერ ინჰიბიტორს. ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის დამთრგუნველი ძირითადი ეფექტები: ანგიოთენზინ II-ის და ალდოსტერონის დაქვეითებული კონცენტრაციები სისხლის მიმოქცევაში, ანგიოთენზინ II-ის ქსოვილის აქტივობის ინჰიბირება, რენინის გამოყოფის ზრდა, კალიკრეინ-კინინის ვაზოდილატატორის სტიმულირება, სიმპათიკური ნერვული სისტემის დათრგუნვა და პროსტოგლანდინების მომატებული გამოყოფა და სისხლძარღვოვანი ენდოთელიუმის მომადუნებელი ფაქტორი. ენალაპრილ-H - ჰუმანითი , ამგვარად, ახდენს ბრადიკინინის დაშლის ბლოკირებას – პეპტიდის პოტენციური ვაზოდილატატორისა. მაგრამ, ბრადიკინინის როლი ენალაპრილის თერაპიულ ეფექტებში ბოლომდე ჯერ კიდევ არ არის შესწავლილი. იმ დროს, როდესაც მექანიზმი, რომლის მეშვეობიღაც ენალაპრილი აქვეითებს არტერიულ წნევას, როგორც ვარაუდობენ, წარმოადგენს რენინ-ანგიოთენზინ-ალდოსტერონის სისტემის დათრგუნვას, რომელიც ასრულებს მთავარ როლს არტერიული წნევის რეგულირებაში, ენალაპრილი არის ანტიჰიპერტონიული პაციენტებისთვისაც კი დაბალი რენინის ჰიპერტონიით. ანალაპრილის პიკური ეფექტი მიიღწევა 6-8 საათის შემდეგ. ეფექტი ჩვეულებრივ ნარჩუნდება 24 საათის განმავლობაში, რაც იძლევა პრეპარატის ერთხელ ან ორჯერ დღეში მიღების საშუალებას. ჰიდროქლოროთიაზიდი წარმოადგენს დიურეტიკს და ანტიჰიპერტენზიულ აგენტს, რომელიც ზრდის რენინის მოქმედებას სისხლის პლაზმაში. თუმცა ენალაპრილის მიღება ცალკე ახდენს ანტიჰიპერტონიულ მოქმედებას რენინის დაბალი დონის მქონე ჰიპერტონიულ პაციენტებშიც კი, ჰიდროქოლოროთიაზიდის კომბინირებული მიღება ამ პაციენტებში იწვევს არტერიული წნევის უფრო დიდ დაქვეითებას. ამიტომ ანგიოთენზინ- მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორის და ჰიდროქოლოროთიაზიდის თანმხლები მიღება მიზანშეწონილია, როდესაც თითოეული პრეპარატი ცალ-ცალკე არ არის საკმარისად ეფექტური. ასეთი კომბინირებული გამოყენება იძლევა თერაპიის ეფექტურობის ზრდის შესაძლებლობას ენალაპრილის და ჰიდროქოლოროთიაზიდის უფრო დაბალი დოზების შემთხვევაში და ამცირებს გვერდით ეფექტებს. კომბინაციის ანტიჰიპერტონიული ეფექტი ჩვეულებრივ გრძელდება 24 საათის განმავლობაში; ამიტომ, საკმარისია პრეპარატის მიღება ერთხელ ან ორჯერ დღეში.

გამოყენებისჩვენებები

-              არტერიული ჰიპერტენზია (პაციენტებში, რომლებისთვისაც ნაჩვენებია კომბინირებული თერაპია).

გამოყენების წესი და დოზირება

პრეპარატი ნაჩვენებია პერორალური მიღებისთვის. პრეპარატის დოზირება პირველ რიგში დაფუძნებულია გამოცდილებაზე მის აქტიურ ნივთიერებასთან ენალაპრილის მალეატთან. ჩვეულებრივი დოზა შეადგენს ერთ ტაბლეტს ერთხელ დღეში. ნაზოლი არ არის განკუთვნილი ტაბლეტის გასატეხად, ყლაპვის შესამსუბუქებლად ან ტაბლეტის ორ ტოლ ნაწილად გასაყოფად. საჭიროების შემთხვევაში, დოზა შეიძლება გაზრდილი იქნას ორ ტაბლეტამდე ერთხელ დღეში. პაციენტების უმეტესობისთვის საკმარისია 20 მგ ენალაპრილის მალეატი და 50 მგ ჰიდროქლოროთიაზიდი დღეში; ამიტომ რეკომენდირებულია ენალაპრილ-H - ჰუმანითი არაუმეტეს ორი ტაბლეტი დღეში. თუ ვერ მიიღწევა დადებითი რეაქცია, რეკომენდირებულია მეორე პრეპარატის დამატება ან თერაპიის შეცვლა.

წინასწარითერაპიადიურეტიკებით

პრეპარატის საწყისი დოზის შემდეგ შეიძლება განვითარდეს სიმპტომატური ჰიპოტენზია, პაციენტებში სითხის და/ან მარილის დეფიციტით დიურეტიკებით წინასწარი თერაპიის შედეგად. დიურეტიკებით თერაპია უნდა მოიხსნას ენალაპრილ-H - ჰუმანითი -ით თერაპიის დაწყებამდე 2-3 დღით ადრე.

დოზირება: თირკმელების უკმარისობის დროს თიაზიდური დიურეზულები შეიძლება შეუსაბამო იყოს პაციენტებისთვის თირკმელების უკმარისობით. ისინი არაეფექტურია პაციენტებისთვის კრეატინინის კლირენსით 0.5 მლ/წმ ან ნაკლები (ანუ, თირკმელების ზომიერი ან მძიმე უკმარისობით). პაციენტებში 0.5 მლ/წმ და 1.3 მლ/წმ კრეატინინის კლირენსით მკურნალობა დაწყებული უნდა იქნას ცალკეული აქტიური ნივთიერებების შესაბამისი დოზით. დოზირება ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში კლინიკურ კვლევებში ერთდროულად მიღებული ენალაპრილის მალეატის და ჰიდროქლოროთიაზიდის ეფექტურობა და ამტანობა იყო მსგავსი ხანდაზმულებში და უფრო ახალგაზრდა ჰიპერტონიით დაავადებულ პაციენტებში.

გვერდითიმოქმედება

ძალიან ხშირად (≥ 1/10):

-არამკაფიო მხედველობა

-თავბრუსხვევა

-ხველა

-გულისრევა

-ასთენია. ხშირად (≥ 1/100-დან <1/10-მდე):

-ჰიპოკალიემია, ქოლესტერინის მომატება, ტრიგლიცერიდების მომატება, ჰიპერურიკემია

-თავის ტკივილი, დეპრესია, გულის წასვლა, გემოვნების ცვლილება

-ჰიპოტენზია, ორთოსტატური ჰიპოტენზია, რითმის დარღვევა, ტკივილი გულმკერდის არეში

-ქოშინი

-დიარეა, მუცლის ტკივილი

-გამონაყარი (ეგზანტემა), ალერგია/კვინკეს შეშუპება: სახის, კიდურების, ტუჩების, ენის, ხმის ხვრელის და/ან ხორხის შეშუპება

-კუნთების სპაზმები

-ტკივილი გულმკერდის არეში, დაღლილობა

-ჰიპერკალიემია, შრატში კრეატინინის ზრდა არახშირად (≥ 1/1000-დან <1/100-მდე):

-ანემია (აპლასტიურის და ჰემოლიზურის ჩათვლით)

- ჰიპოგლიკემია, ჰიპომაგნიემია, პოდაგრა

- გონების არევა, უძილობა, ძილიანობა, ნევროზულობა, პარესთეზია, თავბრუსხვევა, ლიბიდოს შემცირება

-ხმაური ყურებში

-ჰიპერემია, გახშირებული გულისცემა, მიოკარდის ინფარქტი ან ინსულტი, მეორადი ჭარბი ჰიპოტენზიის შესაძლებლობა პაციენტებში მომატებული რისკით

-მეორადი ჭარბი ჰიპოტენზიის შესაძლებლობა პაციენტებში მომატებული რისკით

-რინორეა, ყელის ტკივილი და ხმის ჩახლეჩა, ბრონქოსპაზმი

-ნაწლავური  გაუვალობა, პანკრეატიტი, ღებინება, კუჭის აშლა, შეკრულობა, ანორექსია, კუჭ-ნაწლავის გაღიზიანება, სიმშრალე პირში, წყლულოვანი დაავადებები, მეტეორიზმი*

- ქავილი, ოფლიანობა, გამელოტება, ჭინჭრის ციება,

- ართრალგია*

- თირკმელების დისფუნქცია, თირკმელების უკმარისობა, პროტეინურია

- იმპოტენცია

- შფოთვა, ცხელება

- შრატის შარდოვანას მომატება, ჰიპონატრიემია იშვიათად (≥ 1/10 000-დან <1/1000-მდე):

- ნეიტროპენია,  ჰემოგლობინის და ჰემატოკრიტის დაქვეითება, თრომბოციტოპენია, აგრანულოციტოზი, ლეიკოპენია, ძვლის ტვინის ფუნქციის დათრგუნვა, პანციტოპენია, ლიმფური კვანძების ზრდა, აუტოიმუნური დაავადებები

- ძილის დარღვევები, პარეზი (ჰიპოკალიემიის გამო)

- რეინოს ფენომენი

-ფილტვის ინფილტრატები, რესპირატორული დარღვევები (პნევმონიის და ფილტვების შეშუპების ჩათვლით), რინიტი, ალერგიული ალვიოლიტი/ეოზინოფილური პნევმონია

- სტომატიტი/აფტოზური წყლული, გლოსიტი Zalian iSviaTad (<1/10 000):

-ღვიძლის უკმარისობა, ღვიძლოს ნეკროზი (შეიძლება ფატალური იყოს), ჰეპატოცელულარული და ქოლესტაზური ჰეპატიტი, სიყვითლე, ქოლეცისტიტი (განსაკუთრებით პაციენტებში ადრე არსებული ქოლელოთიაზით)

-პოლიმორფული ერითემა, სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, ექსფოლიატური დერმატიტი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, პურპურა, კანის წითელი მგლურა, ერითროდერმია, პემფიგუსი. აღინიშნებოდა სიმპტომების კომპლექსი: ცხელება, სეროზიტი, ვასკულიტი, მიალგია/მიოზიტი, ართრალგია/ ართრიტი, დადებითი ანტინუკლეარული ანტისხეულები, მომატებული ერითროციტების დალექვის სიჩქარე, ეოზინოფილია და ლეიკოციტოზი, ასევ შეიძლება აღინიშნოს გამონაყარი, ფოტოსენსიბილიზაცია და სხვა დერმატოლოგიური გამოვლინებები

-ოლიგურია, ინტერსტიციალური ნეფრიტი

-გინეკომასტია

-ღვიძლის ფერმენტების მომატება, შრატის ბილირუბინის მომატება

ენალაპრილისმალეატიკალიუმი

კალიუმის დაკარგვის ეფექტი თიაზიდური დიურეტიკებისგან ჩვეულებრივ მცირდება ენალაპრილის ზემოქმედებით. კალიუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში ჩვეულებრივ რჩება ნორმის ფარგლებში, თუმცა ყოფილა ჰიპერკალიემიის შემთხვევებიც. კალიუმშემანარჩუნებელი დიურეტიკების (მაგალითად, სპირონოლაქტონი, ტრიამტერენი, ამილორიდი), კალიუმის დანამატების ან კალიუმის შემცველი მარილის შემცვლელების გამოყენებამ, განსაკუთრებით პაციენტებში  თირკმელების დასუსტებული  ფუნქციით, შეიძლება გამოიწვიოს სისხლის პლაზმაში კალიუმის დონის მნიშვნელოვანი ზრდა.თუ რომელიმე ამ აგენტის ერთდროული გამოყენება ითვლება მიზანშეწონილად ჰიპოკალიემიის გამო, ისინი უნდა იქნას გამოყენებული სიფრთხილით და შრატში კალიუმის ხშირი მონიტორინგით.დიურეზულები (თიაზიდური ან მარყუჟოვანი დიურეზულები)შარდმდენების მაღალი დოზებით წინასწარმა  მკურნალობამ შეიძლება გამოიწვიოს სითხის დეფიციტი და ჰიპოტონიის რისკი, ენალაპრილის მიღების დაწყების შემდეგ.ჰიპოტენზიური ეფექტი შეიძლება შემცირებული იქნას დიურეზულების მიღების შემცირებით ან სითხის ან მარილი მიღების გაზრდით. ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები/ანტიფსიქოზური საშუალებები/ანესთეტიკები გარკვეული ანესთეტიკების, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების, ანტიფსიქოზური საშუალებების თანმხლებმა გამოყენებამ ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტისინჰიბიტორებთან შეიძლება გამოიწვიოს არტერიული წნევის შემდგომი დაქვეითება.სიმპათომიმეტიკები სიმპათომიმეტიკების გამოყენებამ შეიძლება შეამციროს ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტონიული ეფექტები; პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ სათანადო კონტროლის ქვეშ სასურველი ეფექტის მისაღწევად. ანტიდიაბეტური  საშუალებები (პერორალური ჰიპოგლიკემიური საშუალებები და ინსულინი) ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორების და ანტიდიაბეტური პრეპარატების (ინსულინი, პერორალური ჰიპოგლიკემიური საშუალებები) ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს სისხლში გლუკოზის შემცირების მომატებული ეფექტი ჰიპოგლიკემიის განვითარების რისკით. ეს მოვლენა უდრო ხშირად აღინიშნება კომბინირებული მკურნალობის პირველი კვირეების განმავლობაში და პაციენტებში თირკმელების უკმარისობით. გრძელვადიანმა კონტროლირებადმა კლინიკურმა კვლევებმა ენალაპრილით არ დაადასტურეს ეს შედეგები და არ გამორიცხავენ ენალაპრილის გამოყენებას პაციენტებში დიაბეტით. მაგრამ რეკომენდირებულია ასეთი პაციენტების ხშირი მონიტორინგი. ანტიდიაბეტური პრეპარატების და თიაზიდური დიურეტიკების გამოყენებისას შეიძლება საჭირო გახდეს ანტიდიაბეტური პრეპარატის დოზირების რეგულირება. ალკოჰოლი აძლიერებს ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორების ჰიპოტენზიურ მოქმედებას. ანტაციდებმა შეიძლება შეამციროს ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორების ბიოშეღწევადობა. აცეტილსალიცილის მჟავა, თრომბოლიტიკები და ბეტა-ბლოკატორები ენალაპრილი შეიძლება უსაფრთხოდ იქნას მიღებული აცეტილსალიცილის მჟავასთან (კარდიოლოგიურ დოზებში), თრომბოლიტიკებსა და ბეტა-ბლოკატორებთან. პაციენტებში, რომლებისთვისაც შეყავდათ ოქრო (ნატრიუმის  აუროთიომალატი) ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორებით თანხმლები თერაპიის დროს, ენალაპრილის ჩათვლით, ხანდახან აღინიშნებოდა ნიტრიტოიდული რეაქციები (სახის ჰიპერემია, გულისრევა, ღებინება და ჰიპოტონია). ჰირდროქლოროთიაზიდი არამადეპოლარიზებელი ნიორელაქსანტები თიაზიდებს შეუძლია მგრძნობელობის გაზრდა ტუბოკურანინის მიმართ. ალოკოჰოლმა, ბარბიტურატებმა ან ოპიოიდურმა ანალგეტიკებმა შეიძლება გააძლიეროს ორთოსტატური ჰიპოტენზია. ანტიდიაბეტური პრეპარატები (პერორალური აგენტები და ინსულინი) შეიძლება საჭირო გახდეს ანტიდიაბეტური პრეპარატის დოზის რეგულირება. ქოლესტირამინმა და კოლესტიპოლის ფისებმა (ანიონური ცვლის ფისები) შეიძლება შეამციროს ჰიდროქლოროთიაზიდის შთანთქმა. ქოლესტირამინის და კოლესტიპოლის ფისების ერთჯერადი დოზა აფერხებს ჰიდროქლოროთიაზიდს, ამცირებს მის შეწოვას კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან 85 და 43%-მდე შესაბამისად. Qთ ინტერვალის ზრდა (მაგალითად, ქინიდინი, პროკაინამიდი, ამიოდარონი, სოტალოლი) ორმხრივ მიმართული ტაქიკარდიის ზრდის რისკი

სათითურას გლიკოზიდი ჰიპოკალიემიამ შეიძლება მოახდინოს სენსიბილიზაცია ან გულის რეაქციის გაზრდა დიგიტალისის ტოქსიკურ ზემოქმედებაზე (მაგალითად, გაზარდოს ვენტიკულარული მგრძნობელობა). კორტიკოსტაეორიდები, ადრენოკორტიკოტროპული ჰორმონი თიაზიდურ დიურეტიკებთან ერთდროული გამოყენება იწვევს ელექტროლიტის გაძლიერებულ გამოფიტვას, განსაკუთრებით ჰიპოკალიემიისა. კალიურეზული დიურეტიკები (მაგალითად, ფუროსემიდი), კარბენოქსოლი ან საფაღარათე საშუალებების გამოყენება ჰიდროქლ როთიაზიდმა შეიძლება გაზარდოს კალიუმის და/ან მაგნიუმის დაკარგვა. პრესორული ამინები (მაგალითად, ადრენალინი) თიაზიდებს შეუძლია რეაქციის შემცირება პრესორულ ამინებზე. ციტოსტატიკები (მაგალითად, ციკლოფოსფამიდი, მეტოტრექსატი) თიაზიდებმა შეიძლება შეამციროს თირკმელებით ციტოტოქსიკური პრეპარატების გამოყოფა და მათი მიელოსუპრესიული ეფექტის გაძლიერება.

განსაკუთრებულიმითითებები

ჰიპოტენზია და ელექტროლიტის/სითხის არასტაბილურობა ისევე, როგორც სხვა ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებთან, ზოგიერთ პაციენტს შეიძლება აღენიშნოს სომპტომატური ჰიპოტენზია. ეს, იშვიათ შემთხვევებში, ხდება პაციენტებში მომატებული არტერიული წნევით გართულებების გარეშე, მაგრამ უფრო სავარაუდოა არასტაბილური სითხის ან ელექტორლიტის შემთხვევაში (მაგალითად, სითხის დეფიციტი, ჰიპონატრიემია, ჰიპოქლორემიული ალკალოზი, ჰიპომაგნიემია ან ჰიპოკალიემია), რაც შეიძლება მოხდეს დიურეტიკებით წინასწარი თერაპიის, მარილის შეზღუდვით დიეტის, დიალიზის შედეგად, ან შემთხვევითი დიარეის ან ღებინების დროს. ასეთ პაციენტებში შესაბამისი ინტერვალებით უნდა ჩატარდეს ელექტროლიტების ანალიზი სისხლის პლაზმაში.

განსაკუთრებული ყურადღება უნდა დაეთმოს პაციენტებს გულის იშემიური დაავადებით ან ცერებროვასკულარული დაავადებით, რადგანაც არტერიული წნევის გადაჭარბებულმა გაქვეითებამ შეიძლება გამოიწვიოს მიოკარდის ინფარქტი ან ინსულტი. ჰიპერტონიულ პაციენტებში გულის უკმარისობით, რომელიც დაკავშირებულია თირკმელების უკმარისობასთან ან მის გარეშე, აღინიშნებოდა სიმპტომატური ჰიპოტენზია.

ჰიპოტენზიის განვითარების შემთხვევაში პაციენტი უნდა მოთავსდეს ზურგზე მწოლიარე მდგომარეობაში და, საჭიროების შემთხვევაში, საჭიროა ინტრავენურად ნატრიუმის ქლორიდის იზოტონიური ხსნარის შეყვანა. დროებითი ჰიპოტენზია არ წარმოადგენს უკუჩვენებას შემდგომი დოზებისთვის. სისხლის ეფექტური მოცულობის და წნევის აღდგენის შემდეგ, პრეპარატის განმეორებითი დანიშვნამ შესაძლებელია შემცირებული დოზირებით; ან რომელიმე კომპონენტი შეიძლება გამოყენებული იქნას დამოუკიდებლად სათანადოდ.

თირკმელებისფუნქციისდარღვევა

ენალაპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის ფიქსირებული კომბინაციები არ უნდა დაენიშნოს პაციენტებს თირკმელების უკმარისობით (კრეატინინის კლირენსი <1.3 მლ/წმ ან 80 მლ/წთ და > 0.5 მლ/წმ ან 30 მლ/წთ), სანამ არ იქნება საჭიროება ცალკეული აქტიური ნივთიერების ტიტრირებაში დოზებით, არსებული კომბინირებულ ტაბლეტებში. ზოგიერთ ჰიპერტონიულ პაციენტებში აშკარა ადრე არსებული თირკმლების დაავადების გარეშე, რომლებიც იღებენ ენალაპრილს დიურეტიკებთან კომბინაციაში, შეიძლება განვითარდეს შარდში შარდოვანას და კრეტინინის დონის უმნიშვნელო და გარდამავალი მომატება. თუ ეს ხდება თერაპიის დროს ენალაპრილის და ჰიდროქლოროთიაზიდის ფიქსირებული კომბინაციით, თერაპია უნდა შეწყდეს.შესაძლებელია პრეპარატის ხელმეორედ დანიშვნა შემცირებული დოზირებით, ან რომელიმე კომპონენტი შეიძლება გამოყენებული იქნას დამოუკიდებლად სათანადოდ. ამ სიტუაციაში შესაძლებელია ძირითადი თირკმლის არტერიის სტენოზის შესაძლებლობის გაზრდა.

ჰიპერკალიემია

ენალაპრილის და დიურეტიკების დაბალი დოზების კომბინაცია არ გამორიცვხას ჰიპერკალიემიის განვითარების შეასძლებლობას. ლითიუმი არ არის რეკომენდირებული ლითიუმის კომბინაცია ენალაპრილთან და შარდმდენ პრეპარატებთან. ენალაპრილის მალეატი აორტალური სტენოზი/ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათია როგორც ყველა ვაზოდილატატორები, ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორებიც სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტების მკურნალობაში მარცხენა პარკუჭის გამოსავალი ტრაქტის ობსტრუქციით და თავიდან აცილებული უნდა იქნას კარდიოგენური შოკის და მარცხენა პარკუჭის გამოსავალი ტრაქტის ჰემოდინამიკურად მნიშვნელოვანი ობსტრუქციის შემთხვევები.

თირკმლისფუნქციისდარღვევა

ენალაპრილის გამოყენებასთან დაკავშირებული თირკმლის უკმარისობა, ძირითადად აღინიშნება პაციენტებში გულის მძიმე უკმარისობით ან ფარული ფორმის თირკმლის დაავადებით, თირკმლის არტერიის სტენოზის ჩათვლით. ენალაპრილით თერაპიასთან დაკავშირებული თირკმლის უკმარისობა ჩვეულებრივ შექცევადია, თუ გამოცნობილია სწრაფად და მკურნალობა ტარდებოდა სათანადოდ.

რენოვასკულარულიჰიპერტენზია

არსებობს არტერიული ჰიპოტენზიის და თირკმლის უკმარისობის განვითარების მომატებული რისკი, როდესაც პაციენტები თირკმლის არტერიების ორმხრივი სტენოზით ან ერთადერთი ფუნქციონირებადი თირკმლის არტერიის სტენოზით იღებენ მკურნალობას ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორებით. თირკმლის ფუნქციის დაკარგვა შეიძლება განვითარდეს სისხლის პლაზმაში კრეატინინის ფონის ზომიერი ცვლილებების დროს. ასეთ პაციენტებში მკურნალობა უნდა დაიწყოს ექიმის სათანადო მეთვალყურეობის ქვეშ და თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგით.

თირკმლისგადანერგვა

ახლახან გადანერგილი თირკმლით პაციენტების ენალაპრილით მკურალობის გამოცდილება არ არსებობს. ამიტომ ენალაპრილის გამოყენება რეკომენდირებული არ არის.

ჰემოდიალიზზემყოფიპაციენტები

ენალაპრილი არ არის განკუთვნილი პაციენტების სამკურნალოდ, რომლებსაც ესაჭიროებათ დიალიზი თირკმლის უკმარისობისთვის. მომატებული მგრძნობელობის, ანაფილაქტოიდური რეაქციის (სახის შეშუპება, ჰიპერემია ჰიპოტენზია და გაძნელებული სუნთქვა) განვითარების შესახებ იყო შეტყობინებები ჰემოდიალიზზე მყოფ პაციენტებში პოლიაკრილნიტრილის მემბრანების (AN 69) გამოყენებით, რომლებიც ერთდროულად იღებდნენ ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორებს. ასეთი კომბინაცია უნდა იქნას აცილებული. ჰემოდიალიზის ჩატარების აუცილებლობის შემთხვევაში საჭიროა სხვა ტიპის მემბრანების გამოყენება, ან პაციენტის გადაყვანა შესაფერისი პრეპარატის მიღებაზე ანტიჰიპერტენზიული აგენტების სხვა კლასიდან.

ღვიძლის უკმარისობა

ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორებით თერაპიის დროს, იშვიათ შემთხვევებში შესაძლებელია სინდრომის განვითარება, რომელიც იწყება ქოლესტაზური სიყვითლით და შემდეგ პროგრესირებს ღვიძლის ფულმინანტურ ნეკროზამდე და (ზოგჯერ) ლეტალური გამოსავალით. ამ სინდრომის განვითარების მექანიზმი გაურკვეველია. თუ ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორების მიღებისას პაციენტებში ვითარდება სიყვითლე ან აღინიშნება ღვიძლის ფერმენტების დონის მომატება, საჭიროა ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორების მიღების შეწყვეტა და შესაბამისი სამედიცინო დაკვირვების ჩატარება.

ნეიტროპენია/აგრანულოციტოზი

პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორებს, აღინიშნებოდა ნეიტროპენიის/აგრანულოციტოზის, თრომბოციტოპენიის და ანემიის განვითარების შემთხვევები. პაციენტებში თირკმლის ნორმალური ფუნქციით სხვა გართულებების არარსებობისას, ნეიტროპენია იშვიათად ვითარდება. ენალაპრილი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში კოლაგენოზებით, რომლებიც ერთდროულად იღებენ თერაპიას იმუნოდეპრესანტებით, ალოპურინოლს ან პროკაინამიდს, ასევე ამ ფაქტორების კომბინაციით, განსაკუთრებით თირკმლის ფუნქციის დარღვევების არსებობისას. ასეთ პაციენტებში შეიძლება განვითარდეს მძიმე ინფექციები, რომლებიც არ ექვემდებარება ინტენსიურ ანტიბიოტიკოთერაპიას. პრეპარატის დანიშვნისას რეკომენდირებულია პერიოდულად სისხლში ლეიკოციტების რაოდენობის კონტროლი. პაციენტი გაფრთხილებული უნდა იყოს იმის შესახებ, რომ ინფექციის რაიმე ნიშნების გამოვლენის შემთხვევაში, აუცილებელია დაუყოვნებლივ ექიმთან მიმართვა.

ჰიპერკალიემია

სისხლის პლაზმაში კალიუმის დონის მომატება აღინიშნებოდა ზოგიერთ პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორებს, ენალაპრილის ჩათვლით. რისკის ფაქტორები ჰიპერკალიემიის განვითარებისთვის მოიცავს თირკმელების უკმარისობას, თირკმელების ფუნქციის გაუარესებას, ასაკს (> 70 წელზე), შექრიან დიაბეტს, შუალედურ მოვლენებს, კერძოდ, დეჰიდრატაცია, გულის მწვავე უკმარისობა, მეტაბოლური აციდოზი და კალიუმშემნახველი დიურეზულების (სპირონოლაქტონი, ეპლერენონი, ტრიატერენი ან ამილორიდი), კალიუმის დანამატების და კალიუმშემცველი მარილის შემცვლელების ერთდროული გამოყენება, ასევე სხვა პრეპარატების მიღება, რომლებიც ზრდიან სისხლის პლაზმაში კალიუმის დონეს (მაგალითად ჰეპარინი). კალიუმის დანამატების ან კალიუმის შემცველი მარილის შემცვლელების ან კალიუმის შემნახველი დოირეზულების გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს სისხლის პლაზმაში კალიუმის დონის მნიშვნელოვანი ზრდა, განსაკუთრებით პაციენტებში თირკმელების დარღვეული ფუნქციით. ჰიპერკალიემიამ შეიძლება გამოიწვიოს მძიმე, ხანდახან ფატალური, არითმია. თუ ენალაპრილის ერთდროული გამოყენება რომელიმე ზემოთხსენებულ აგენტებთან ჩაითვლება მიზენშეწონილად, ისინი უნდა იქნას გამოყენებული სიფრთხილით, და უფრო ხშირად იქნას გაკონტროლებული სისხლის პლაზმაში კალიუმის დონე.

დიაბეტის მქონე პაციენტები

პაციენტებში  შაქრიანი  დიაბეტით, რომლებიც  იღებენ  ანტიდიაბეტურ პერორალურ პრეპარატებს ან ისულინს, იწყებენ მკურნალობას ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორებით, საჭიროა ჰიპოკალიემიის სათანადო კონტროლი, განსაკუთრებით კომბინირებული მკურნალობის პირველი თვის განმავლობაში. მომატებული მგრძნობელობა/ანგიონევროზული შეშუპება. ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორების მიღების დროს, ენალაპრილის მალეატის ჩათვლით, იშვიათ შემთხვევებში აღინიშნება სახის, კიდურების, ტუჩების, ენის, ხმის ხვრელის და/ან ხორხის შეშუპება. ეს შეიძლება მოხდეს მკურნალობის ნებისმიერ დროს. კვინკეს შეშუპების აღნიშვნის დროს მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს კონტროლის ქვეშ ყველა სიმპტომის ალაგებამდე. არ შეიძლება პაციენტის გაშვება ყველა სიმპტომის გამოვლინების სრულ შეწყვეტამდე.

მაშინაც კი როდესაც აღინიშნება მხოლოდ ენის შეშუპება სუნთქვის გაძნელების გარეშე, პაციენტებს შეიძლება დასჭირდეთ ხანგრძლივი დაკვირვება, რადგანაც ანტიჰისტამინებით და კორტიკოსტეროიდებით მკურნალობა შეიძლება არ იყოს საკმარისი.

ძალიან იშვიათად იყო შეტყობინებები კვინკეს შეშუპებების შესახებ, დაკავშირებულის ხორხთან ან ენასთან. პაციენტები ენის, ხმის ხვრელის ან ხორხის შეშუპებით, სავარაუდოდ, განიცდიან სასუნთქი გზების ობსტრუქციას, განსაკუთრებით პაციენტები, რომლებსაც ანამნეზში აქვთ სასუნთქი გზების ოპერაცია. ენის, ხმის ხვრელის ან ხორხის შეშუპების დროს, რომელმაც შეიძლება გამოიწვიოს სასუნთქი გზების ობსტრუქცია, ინიშნება მკურნალობა, რომელიც შეიძლება შეიცავდეს ადრენალინის ხსნარის კანქვეშა შეყვანას 1:1000 (0.3 მლ-0.5 მლ) და/ან მიღებული უნდა იქნას ოპერატიული ზომები სასუნთქი გზების განვლადობის უზრუნველყოფისთვის.

შავკანიან პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ ანგიოთენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორებს, არსებობს ანგიონევროზული შეშუპებით დაავადების უფრო მაღალი სიხშირე სხვა რასის პაცი