პრეგინპლუსი-ჰუმანითი

სავაჭრო დასახელება

პრეგინპლუსი-ჰუმანითი

PreginPlus - HUMANITY

საერთაშორისო არაპატენტურიდასახელება

პერინდოპრილ არგინინი

ინდაპამიდი.

შემადგენლობა

პერინდოპრილ არგინინი 2,5მგ და ინდაპამიდი 0,625 მგ

ყოველი შემოგარსული ტაბლეტი შეიცავს:

პერინდოპრილ არგინინს...2,5 მგ (ექვივალენტურს 1,6975 მგ პერინდოპრილისა)

ინდაპამიდს.....0,625 მგ

პერინდოპრილ არგინინი 5მგ და ინდაპამიდი 1,25 მგ

ყოველი შემოგარსული ტაბლეტი შეიცავს:

პერინდოპრილ არგინინს... 5 მგ (ექვივალენტურს 3,395 მგ პერინდოპრილისა)

ინდაპამიდს.....1,25 მგ

სამკურნალწამლო ფორმა

შემოგარსული ტაბლეტები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი

რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე მოქმედი საშუალებები, ანგიოტენზინ გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორები და დიურეზული საშუალებები.

ათქ კოდი: C09BA04


ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოდინამიკა

პრეგინპლუსი- პერინდოპრილ არგინინის მარილისა (აგფ-ინჰიბიტორი) და ინდაპამიდის (ქლორსულფონილის დიურეზული) კომბინაცია. ფარმაკოლოგიური თვისებები შედგება როგორც ცალკეული კომპონენტების, ასევე მათი კომბინაციის  ფარმაკოლოგიური თვისებებისაგან.

მოქმედების მექანიზმი

პერინდოპრილ არგინინ/ინდაპამიდთან დაკავშირებული

შედგება ორივე აქტიური კომპონენტის ჰიპოტენზიური მოქმედების სინერგიზმიდან.

პერინდოპრილთან დაკავშირებული :

მოქმედებისმექანიზმიდაკავშირებულიააგფ-სმოქმედებისდათრგუნვასთან, რომელიცახდენსანგიოტენზინ I-ისგარდაქმნასანგიოტენზინ II-დ და თავიდანაცილებსანგიოტენზინ II-ისვაზოკონსტრიქციულმოქმედებას. ამცირებსალდოსტერონისსეკრეციას   დაასტიმულირებს ვაზოდილატატორბრადიკინინისდაშლას არააქტიურჰექტაპეპტიდად.

ამის შედეგად ხდება:

-         ალდოსტერონის სეკრეციის შემცირება;

-         პლაზმის რენინის აქტივობის მატება, ვინაიდან ალდოსტერონი არ   ახდენს უარყოფით უკუსვლას;-

-         ხანგრძლივი მიღებისას  საერთოპერიფერიულისისხლძარღვოვანიწინააღმდეგობის შემცირება, რეგიონალურსისხლისმიდინებისგაძლიერება კუნთებსა  და თირკმლებში, წყლის შეკავებისა და რეფლექტორული ტაქიკარდიის გარეშე. ანტიჰიპერტენზიული მოქმედება ასევე აღინიშნება რენინის დაბალი და ნორმალური კონცენტრაციის მქონე პაციენტებში. პერინდოპრილი მოქმედებს მისი აქტიური მეტაბოლიტის- პერინდოპრილატის საშუალებით. სხვა მეტაბოლიტები არააქტიურია. პერინდოპრილი არეგულირებს (ამცირებს) გულის მუშაობას:

-         ახდენსვენებისგაფართოებასპროსტაგლანდინებისმეტაბოლიზმზემოქმედებისგზით: პრედატვირთვისშემცირება; -

-         საერთოპერიფერიულისისხლძარღვოვანიწინააღმდეგობისშემცირება: პოსტდატვირთვისშემცირება;

გულისუკმარისობისმქონეპაციენტებშიჩატარებულმაკვლევებმააჩვენა, რომ რეპარატი:

-         ამცირებსმარჯვენადამარცხენაპარკუჭისავსებისწნევას;

-         ამცირებს საერთოპერიფერიულსისხლძარღვოვანწინააღმდეგობას;

-         ზრდისგანდევნისფრაქციასდააუმჯობესებსგულისინდექსს;

-         აძლიერებსრეგიონალურისისხლისმიდინებასკუნთებში.

-         ასევე აღინიშნება ფუნქციური დატვირთვის მაჩვენებლების გაუმჯობესება.

ინდაპამიდთან დაკავშირებული:

ინდაპამიდი - სულფონამიდის წარმოებულია, სტრუქტურაში ინდოლის რგოლით არსებობით, მიეკუთვნება თიაზიდური დიურეზულების ჯგუფს. იგი თრგუნავს ნატრიუმის რეაბსორბციას კორტიკალურ სეგმენტში და ზრდის ნატრიუმის, ქლორის , მცირედ წილად -კალიუმისა და მაგნიუმის იონების ეკსკრეციას. ამის შედეგად  აძლიერებს დიურეზს და ამცირებს არტ. წნევას.

ანტიჰიპერტენზიული მოქმედების დახასიათება

პერინდოპრილ არგინინ/ინდაპამიდთან დაკავშირებული:

პერინდოპრილ არგინინი/ინდაპამიდი ავლენს დოზადამოკიდებულ ჰიპოტენზიურ მოქმედებას სისტოლურ და დიასტოლურ მაჩვენებლებზე . მოქმედება ასაკზე დამოკიდებული არ არის. ჰიპოტენზიური მოქმედება გრძელდება 24 საათის განმავლობაში. მყარი თერაპიული ეფექტი მიიღწევა მკურნალობის დაწყებიდან დაახლოებით 1 თვეში. მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ „მოხსნის“ სინდრომი არ არის გამოხატული.

კლინიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ კომბინირებული პრეპარატის გამოყენებისას მისი მოქმედების მექანიზმი ავლენს მასში შემავალი პრეპარატების მოქმედებს სინერგიზმს.

პერინდოპრილთან დაკავშირებული:

პერინდოპრილი აქტიურია სუსტი, საშუალო სიმძიმისა და მძიმე ჰიპერტენზიის მკურნალობისას. მოქმედებს სისტოლურ და დიასტოლურ მაჩვენებლებზე . ერთჯერადი მიღებისას ჰიპოტენზიური მოქმედება მაქსიმუმს აღწევს 4-6 საათში და გრძელდება 24 საათის განმავლობაში. აგფ-ინჰიბირება ნარჩუნდება 80%-ით დაახლოებით 24 საათის განმავლობაში. მყარი თერაპიული ეფექტი ტაქიფილაქსიის გარეშე მკურნალობის დაწყებიდან დაახლოებით 1 თვეში მიიღწევა. მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ „მოხსნის“ სინდრომი არ არის გამოხატული. პერინდოპრილი ახდენს ვაზოდილატაციურ მოქმედებას და აღადგენს არტერიების ელასტიურობას, ამცირებს სისხძარღვოვან წინააღმდეგობასა და  მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიას. საჭიროების შემთხვევაში თიაზიდური დიერეზულების დამატება იწვევს მოქმედების სინერგიზმს. აგფ-ინჰიბიტორისა და თიაზიდური დიურეტიკის ერთდროული გამოყენებისას ჰიპოკალიემიის რისკი ნაკლებია, ვიდრე მხოლოდ დიურეზულების გამოყენებისას.

ინდაპამიდთან დაკავშირებული::

მონოთერაპიაში გამოყენებისას ინდაპამიდი ავლენს ჰიპოტენზიურ მოქმედებას, რომელიც გრძელდება 24 საათის განმავლობაში. ეს მოქმედება ვლინდება ისეთ დოზებში, რომლის მიღებისას შარდმდენი ეფექტი მინიმალურია. გარდა ამისა, მისი ჰიპოტენზიური მოქმედება დაკავშირებულია არტერიების კედლების ელასტიურობის მატებასთან და სისხლძარღვთა საერთო პერიფერიული წინაღობის შემცირებასთან.  ინდაპამიდი ამცირებს მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიას. თიაზიდური დიურეტიკების დოზის მატებისას მისი ჰიპოტენზიური მოქმედება პლატოსმაგვარია, ხოლო გვერდითი ეფექტების რაოდენობა და სიმძიმე პროპორციულად იზრდება. მკურნალობის არაეფექტურობის შემთხვევაში დოზის ზრდა არ არის რეკომენდირებული.

ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტების ხანმოკლე, საშუალო და გრძელვადიანი მკურნალობისას ინდაპამიდი:

-         არ ახდენს ზეგავლენას ლიპიდურ ცვლაზე (ტრიგლიცერიდები,  LDL-ქოლესტეროლი და HDL-ქოლესტეროლი);

-         არ ახდენს ზეგავლენას ნახშირწყლების  ცვლაზე, მათ შორის დიაბეტის მქონე პაციენტებში.

ფარმაკოკინეტიკა

პერინდოპრილ არგინინ/ინდაპამიდთან დაკავშირებული:

მონოთერაპიასთან შედარებით პერინდოპრილისა და ინდაპამიდის კომბინირებული მიღება არ ცვლის მათ ფარმაკოკინეტიკას. 

პერინდოპრილთან დაკავშირებული:

პერორალური გამოყენებისას პერინდოპრილი სწრაფად შეიწოვება, კონცენტრაციის პიკი დაახლოებით 1 საათში მიიღწევა. პლაზმაში მისი ნახევრადგამოყოფის პერიოდი 1 საათია. პერინდოპრილი პრო-წამალია. მიღებული პერინდოპრილის 27% ვლინდება სისხლის პლაზმაში მისი აქტიური მეტაბოლიტის- პერინდოპრილატის სახით. მეტაბოლიზმის შედეგად ასევე წარმოიქმნება  5 არააქტიური მეტაბოლიტი. პერინდოპრილატი კონცენტრაციის პიკს აღწევს 3-4 საათში.

საკვების მიღება ანელებს პერინდოპრილის პერინდოპრილატად გარდაქმნას და შესაბამისად მის ბიოშეღწევადობას. პერინდოპრილ არგინინი მიიღება დღეში ერთხელ, დილით, უზმოზე. პერინდოპრილის დოზასა და პლაზმაში მის კონცენტრაციას შორის არსებობს ხაზოვანი კორელაცია.

დაუკავშირებელი პერინდოპრილის განაწილების მოცულობა შეადგენს 0.2 ლ/კგ. პერინდოპრილატის 20% პლაზმის ცილებს უკავშირდება (ძირითადად აგფ-თან), და ეს მაჩვენებელი  დოზადამოკიდებულია. პერინდოპრილატი გამოიყოფა შარდთან ერთად და საბოლოო ნახევრადგამოყოფის პერიოდი თავისუფალი ფრაქციისათვის შეადგენს დაახლოებით 17 საათს, ხოლო დაკავშირებულისთვის- 4 დღეს.

ხანდაზმულ, გულისა და თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში პერინდოპრილატის ელიმინაცია შენელებულია. დოზის კორექცია ხდება კრეატინინის კლირენსის გათვალისწინებით. პერინდოპრილის დიალიზური კლირენსი შეადგენს 70 მლ/წთ. ღვიძლის ციროზის მქონე პაციენტებში პერინდოპრილის კინეტიკა იცვლება. პერინდოპრილის კლირენსი მცირდება 2 ჯერ. მაგრამ ვინაიდან პერინდოპრილატის

რაოდენობა არ იცვლება, პრეპარატი დოზის კორექტირებას არ საჭიროებს.

ინდაპამიდთან დაკავშირებული:

ინდაპამიდი სწრაფად და სრულად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. პლაზმაში კონცენტრაციის პიკი მიიღწევა 1 საათში პერორალური გამოყენებისას. 79% უკავშირდება პლაზმის ცილებს. ნახევრად გამოყოფის პერიოდი შეადგენს 14-დან 24 საათამდე (საშუალოდ 18 საათი). განმეორებითი მიღებისას კუმულაციას არ ახდენს. გამოიყოფა ძირითადად შარდთან (70%) და განავალთან (22%) ერთად არააქტიური მეტაბოლიტების სახით.

თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ფარნაკოკინეტიკა უცვლელია.

გამოყენების ჩვენებები

ჰიპოტენზიური საშუალება.

პერინდოპრილ არგინინისა /ინდაპამიდის ტაბლეტები გამოიყენება ესენციური ჰიპერტენზიის სამკურნალოდ კომბინირებული თერაპიის აუცილებლობის შემთხვევაში.

დოზირება და გამოყენების მეთოდი

პერორალური გამოყენების პრეპარატია.

მიიღება ერთი ტაბლეტი დღეში ერთხელ. მიღება სასურველია  დილით, უზმოზე.

რეკომენდებულია დოზის ტიტრაცია ცალკეული კომპონენტების გამოყენებით. შესაძლებელია კომბინირებულ პრეპარატზე გადასვლა იმ შემთხვევაში, თუ პერინდოპრილით და ინდაპამიდით მონოთერაპიის დროს მიღწეულია სასურველი კლინიკური შედეგი.

ხანდაზმული პაციენტები (იხ. განსაკუთრებული მითითებანი). მკურნალობის დაწყება შესაძლებელია არტერიული წნევის ციფრებისა და თირკმელების ფუნქციის გათვალისწინებით.

თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტები (იხ. განსაკუთრებული მითითებანი). პრეპერატი უკუნაჩვენებია თირკმლის უკმარისობის მძიმე ფორმის მქონე პაციენტებში (კრეატინინის კლირენსი < 30 მლ/წთ-ში). თირკმლის უკმარისობის საშუალო სიმძიმის  მქონე პაციენტებში (კრეატინინის კლირენსი 30-60 მლ/წთ-ში) პრეპარატი ინიშნება არტ. წნევის ციფრების შესაბამისი დოზით. პერინდოპრილ არგინინის  მაქსიმალური დღიური დოზა შეადგენს 2,5 მგ-ს. პაციენტები კრეატინინის კლირენსით > 60 მლ/წთ-ში დოზის კორექციას არ საჭიროებენ. მკურნალობის დროს საჭიროა კრეატინინისა და ელექტროლიტების  დონის ხშირი კონტროლი.

ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტები (იხ. უკუჩვენებები, განსაკუთრებული მითითებანი და ფარმაკოკინეტიკა).

ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში არ გამოიყენება. პაციენტები ღვიძლის საშუალო სიმძიმის  უკმარისობით დოზის კორექციას არ  საჭიროებენ.

ბავშვები და მოზარდები. პრეპარატი არ გამოიყენება, ვინაიდან არ არის მონაცემები ამ ასაკობრივ ჯგუფში პრეპარატების ეფექტურობასა და უსაფრთხოებაზე.

უკუჩვენებები

პერინდოპრილთან დაკავშირებული:

-         პერინდოპრილის ან სხვა აგფ-ინჰიბიტორის მიმართ მომატებული მგრძნობელობა;

-         ანამნეზში კვინკეს შეშუპების შემთხვევა აგფ-ინჰობოტორით მკურნალობის ფონზე;

-         თანდაყოლილი და იდიოპატური კვინკეს შეშუპება;

-         ორსულობის მე-2 და მე-3 ტრიმესტრი (იხ. განსაკუთრებული მითითებანი და გამოყენება ორსულობის დროს).

ინდაპამიდთან დაკავშირებული:

-         ინდაპამიდის ან სხვა სულფონამიდის მიმართ მომატებული მგრძნობელობა;

-         თირკმლის მძიმე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი < 30 მლ/წთ-ში);

-         ღვიძლისმიერი ენცეფალოპათია;

-         ღვიძლის მძიმე უკმარისობა;

-         ჰიპოკალიემია;

-         „პირუეტის“ ტიპის არითმიის განვითარების რისკის გამო არითმიის საწინააღმდეგო პრეპარატებთან კომბინაცია;

-         ლაქტაცია.

პერინდოპრილ/ინდაპამიდთან დაკავშირებული:

-         ჰიპერმგრძნობელობა რომელიმე კომპონენტის მიმართ.

-         მიწისთხილისადასოიოს (ლეციტინი) მიმართალეგრიისმქონეპაციენტებში

არასაკმარისიკლინიკურიგამოცდილებისგამოარგამოიყენება:

-         დიალიზზე მყოფ პაციენტებში;

-         გულის დეკომპენსირებული უკმარისობის დროს.

განსაკუთრებული მითეთებანი

პერინდოპრილ/ინდაპამიდთან დაკავშირებული:

ლითიუმი:

პერინდოპრილ/ინდაპამიდის ლითიუმთან კომბინაცია ჩვეულებრივ არ არის რეკომენდებული (იხ. სხვა პრეპარატებთან ურთიერთქმედება)

პერინდოპრილთან დაკავშირებული:

ნეიტროპენია/აგრანულოციტოზი:

ნეიტროპენია/აგრანულოციტოზის, თრომბოციტოპენიისა და ანემიის შემთხვევები  დაფიქსირდა აგფ-ინჰიბიტორებით მკურნალობის დროს. თირკმლის ნორმალური  ფუნქციონირების ნეიტროპენია ძალზე იშვიათია. სიფრთხილით ინიშნება კოლაგენური ვასკულური დაავადებების მქონე პაციენტებში, იმუნოსუპრესორული თერაპიის დროს, ალოპურინოლითა და პროკაინამიდით მკურნალობის დროს ან ზემოთ ჩამოთვლილი ფაქტორების კომბინაციის დროს, განსაკუთრებით თირკმლის დისფუნქციის არსებობის შემთხვევაში. ასეთ პაციენტებში შესაძლებელია ანტიბიოტიკორეზისტენტული მძიმე ინფექციური გართულებების განვითარება. პერინდოპრილის გამოყენების შემთხვევაში ასეთი პაციენტები საჭიროებენ სისხლის თეთრი უჯრედების რაოდენობის პერიოდულ კონტროლს. ინფექციის სიმპტომების გაჩენის შემთხვევაში (ცხელება, ყელის ტკივილი) პაციენტმა უნდა გაიაროს ექიმთან კონსულტაცია.

ჰიპერმგრძნობელობა/კვინკეს შეშუპება:

აგფ-ინჰიბიტორებით (მათ შორის პერინდოპრილით)  მკურნალობის ნებისმიერ ეტაპზე  იშვიათ შემთხვევებში  ვითარდება  სახის, კიდურების, ტუჩების, ენის, ხორხისა და იოგების შეშუპება (კვინკეს შეშუპება). ასეთ შემთხვევაში პერინდოპრილით მკურნალობა უნდა შეწყდეს და პაციენტს უნდა ჩაუტარდეს შესაბამისი მკურნალობა ზემოთ ჩამოთვლილი სიმპტომების სრულ გაქრობამდე. თუ შეშუპება მხოლოდ სახისა  და ტუჩების არეშია,  მაშინ , როგორც წესი, დამატებითი ჩარევა არ არის საჭირო, მაგრამ ანტიჰისტამინური პრეპარატების გამოყენება აჩქარებს სიმპტომატიკის ალაგებას.

ხორხისა და იოგების შეშუპება, ზოგ შემთხვევაში, იწვევს სასუნთქი გზების ობსტრუქციას, რაც შესაძლოა ფატალური აღმოჩნდეს. ამ შემთხვევაში აუცილებელია სასწრაფო ღონისძიებების ჩატარება: კანქვეშ ეპინეფრინის შეყვანა განზავებით 1:1000 (0,3 მლ 0,5 მლ-მდე) და სასუნთქი გზების გამტარობის აღდგენა. ნეგროიდული რასის წარმომადგენლებში, თეთრ რასასთან შედარებით, კვინკეს შეშუპების ალბათობა მეტია. ანამნეზში სხვა მიმეზით გამოწვეული კვინკეს შეშუპების  შემთხვევაში, აგფ-ინჰიბიტორების დანიშვნისას, მისი განვითერების რისკი იზრდება.

დაფიქსირებულია ნაწლავური შეშუპების შემთხვევები აგფ-ინჰიბიტორებით მკურნალობისას. კლინიკურად ვლინდება მუცლის ტკივილით (გულისრევა და ღებინებით ან მის გერეშე), შეიძლება განვითარდეს  სახის წინსწრები შეშუპების გარეშე და C-1 ესთერაზას ნორმალური მაჩვენებლის ფონზე. ანგიოშეშუპება დადგინდა მუცლის ღრუსკომპიუტერული ტომოგრაფიის, ულტრაბგერითი გამოკვლევის ან ქირურგიული ჩარევის დროს. კლინიკური სურათის გაქრონა ხდებოდა აგფ-ინჰიბიტორების მოხსნის შემდეგ. მუცლის ტკივილისას ნაწლავური ანგიოშეშუპება უნდა იყოს გათვალისწინებული დიფერენციული დიაგნოსტიკის დროს.

ანაფილაქტოიდური რეაქცია დესენსიბილიზაციის დროს:

პაციენტებში, რომლებიციღებენაგფ-ინჰიბიტორებსფუტკრისანკრაზანის შხამით დესენსიბილიზაციისკურსისპერიოდში, იშვიათშემთხვევებშიშესაძლოაგამოვლინდესსიცოცხლისათვისსაშიშიანაფილაქტოიდურირეაქციები. ამრეაქციებისგანვითარებისთავიდანაცილებახდებააგფ-ინჰიბიტორებისდროებითშეწყვეტით (24 საათით ადრე)დესენსიბილიზაციისყოველიპროცედურისწინ.

ანაფილაქტოიდური რეაქციაჰემოდიალიზისა და LDL  აფერეზის დროს: პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ-ინჰიბიტორებს დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეიდების დექსტრანის სულფატითაფერეზისდროს, იშვიათშემთხვევებში შესაძლოა გამოვლინდეს სიცოცხლისათვის საშიში ანაფილაქტოიდური რეაქციები. ამ რეაქციებისგან ვითარების თავიდან აცილება ხდება აფერეზის ყოველიპროცედურის წინ აგფ-ინჰიბიტორების დროებითი შეწყვეტით. ჰემოდიალიზი: პაციენტებში, რომლებიციღებენაგფ-ინჰიბიტორებსჰემოდიალიზის დროსპოლიაკრილნიტრილური(AN 69®)მემბრანებისგამოყენებით, შესაძლოაგამოვლინდესანაფილაქტოიდურირეაქციები.ჰემოდიალიზის აუცილებლობის შემთხვევაში საჭიროამისიჩატარებასხვატიპისმემბრანისგამოყენებით ან სხვა ჰიპოტენზიური პრეპარატის ხმარება.

კალიუმის დამზოგველი დიურეზულები, კალიუმის მარილი:

არ არის რეკომენდებული კალიუმის დამზოგველი დიურეტიკების, კალიუმის მარილისა და პერინდოპრილის კომბინაცია.

ორსულობა და ლაქტაცია:

აგფ-ინჰიბიტორებით მკურნალობის დაწყება ორსულობის დროს უკუნაჩვენებია. მოსალოდნელი ორსულობის შემთხვევაში გამოიყენება ორსულობის დროს დადგენილი  უსაფრთხოების მქონე სხვა ანტიჰიპერტენზიული პრეპარატი. თუ აგფ-ინჰიბიტორებით მკურნალობის  ფონზე მოხდა ორსულობის დადგენა, პრეპარატი  სასწრაფოდ უნდა მოიხსნას და დაინიშნოს ალტერნატიული მკურნალობა.

პრეპარატი არ გამოიყენება ლაქტაციის დროს.

ინდაპამიდთან დაკავშირებული:

ღვიძლის ფუნქციების დარღვევისას, თიაზიდური ან მსგავსი  დიურეზულების მიღების დროს, შესაძლებელია  ღვიძლისმიერი ენცეფალოპათიის განვითარება. ამ შემთხვევაში დიურეზულების მიღება სასწრაფოდ უნდა შეწყდეს.

ფოტოსენსიბილიზაცია: თიაზიდური ან მსგავსი დიურეტიკების  გამოყენებისას შესაძლებელია განვითარდეს ფოტოსენსიბილიზაცია. ამ შემთხვევაში მკურნალობა უნდა შეწყდეს. თუ საჭიროა დიურეტიკების გამოყენება, უნდა მოხდეს კანის დაცვა UVA სხივებისაგან.

სიფრთხილის ზომები

პერინდოპრილ/ინდაპამიდთან დაკავშირებული:

თირკმლის უკმარისობა:მკურნალობა უკუნაჩვენებია საშუალო სიმძიმისა და მძიმე უკმარისობის დროს (კრეატინინის კლირენსი < 30 მლ/წთ-ში). კლინიკურად დადგენილი თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში პრეპარატით მკურნალობა უნდა შეწყდეს. მკურნალობის განახლება ხდება ნაკლები დოზით ან მხოლოდ ერთი კომპონენტით. ასეთ პაციენტებში საჭიროა კრეატინინისა და ელექტროლიტების დონის კონტროლი მკურნალობის დაწყებიდან 2 კვირაში და შემდგომ ყოველ 2 თვეში, სტაბილური მკურნალობის პერიოდში. თირკმლის უკმარისობა ვითარდება გულის მძიმე უკმარისობისას ან თირკმლის არტერიის სტენოზის დროს.

პრეპარატით მკურნალობა  არ არის რეკომენდებული თირკმლის არტერიის ორმხრივი სტენოზის ან ერთი თირკმლის შემთხვევაში.

ჰიპოტენზია, წყლის და ელექტროლიტების დისბალანსი: ნატრიუმის დონის შემცირების დროს არსებობს უეცარი ჰიპოტენზიის განვითარების რისკი (კერძოდ, თირკმლის არტერიის სტენოზისას). წყლის და მარილების დისბალანსის კლინიკური გამოვლინებების დროს საჭიროა ელექტროლიტების რეგულარული კონტროლი, განსაკუთრებით ინტერკურენტული დიარეისა და ღებინების შემთხვევაში. ჰიპოტონიის დროს  ხდება  ფიზიოლოგიური ხსნარის  ინტრავენური გადასხმა. გარდამავალი ჰიპოტონია არ წარმოადგენს მკურნალობის გაგრძელების უკუჩვენებას. არტ. წნევისა და სისხლის მოცულობის აღდგენის შემდეგ მკურნალობა გრძელდება  პერინდოპრილ/ინდაპამიდის შემცირებული დოზით ან მონოკომპონენტური პრეპარატით.

კალიუმის დონე:

პერინდოპრილ/ინდაპამიდის კომბინაციის გამოყენებისას შესაძლებელია ჰიპოკალიემიის განვითარება, განსაკუთრებით დიაბეტისა და თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში. როგორც  დიურეტიკის შემცველი სხვა  პრეპარატის, ასევე პრეგინ პლუსის მიღებისას, საჭიროა კალიუმის დონის რეგულარული შემოწმება.

დამხმარე ნივთიერებები: პრეგინ პლუსის ტაბლეტები არ ინიშნება გალაქტოზის თანდაყოლილი აუტანლობის, ლაქტაზის დეფიციტისა და გლუკოზა/გალაქტოზის მალაბსორბციის სინდრომის დროს.

პერინდოპრილთან დაკავშირებული:

ხველა: აგფ-ინჰიბიტორებით თერაპიისას შეიძლება განვითარდეს ძლიერი, არაპროდუქტიული ხველა, რომელიცგაივლის პრეპარატის მიღების შეწყვეტის შემდეგ. ეს გათვალისწინებული უნდა იყოს ხველის დიფერენციალური დიაგნოსტიკისას. თუ პაციენტი საჭიროებს აგფ-ინჰიბიტორით მკურნალობას, შასაძლებელია თერაპიის გაგრძელება.

ბავშვები და მოზარდები: არ არის მონაცემები ამ ასაკობრივ ჯგუფში როგორც პერინდოპრილ/ინდაპამიდის კომბინირებული პრეპარატის, ასევე ცალკეული კომპონენტების ეფექტურობასა და უსაფრთხოებაზე.

არტერიული ჰიპერტენზიის და/ან თირკმლის უკმარისობის რისკი ( გულის უკმარისობის, წყლის და ელექტროლიტების დისბალანსის შემთხვევაში):

არტერიული ჰიპოტენზიის, თირკმლის არტერიის სტენოზის, გულის უკმარისობის, ღვიძლის ციროზის (თანმხლები  შეშუპებითა და ასციტით) დროს იღინიშნება რენინ-ანგიოტენზის-ალდოსტერონის სისტემის აქტივაცია. აქტივაცია უფრო მნიშვნელოვანია ჰიპოვოლემიისა და წყლისა და ელექტროლიტური დისბალანსის დროს (მკაცრი უმარილო დიეტის დაცვა და დიურეზულების ხანგრძლივი მიღება).

შეიძლება განვითარდეს არტერიული წნევის მკვეთრი დაქვეითება და/ან კრეატინინის დონის მატება, რაც თირკმლის უკმარისობაზე მიუთითებს. იშვიათ შემთხვევაში დაავადება მწვავე და ხანგრძლივ ხასიათს ატარებს. პერინდოპრილ/ინდაპამიდით მკურნალობა იწყება დაბალი დოზით, მისი თანდათანობითი ზრდით.

ხანდაზმული პაციენტები: მკურნალობის დაწყებამდე საჭიროა თირკმლის ფუნქციისა და კალიუმის დონის განსაზღვრა. საწყისი დოზა არტ. წნევის პასუხის შესაბამისია (განსაკუთრებით წყლის და ელექტროლიტების დისბალანსის შემთხვევაში). ამ ზომების წყალობით შესაძლებელია მკვეთრი ჰიპოტენზიის პრევენცია.

ათეროსკლეროზი:

ჰიპოტენზიის რისკი არსებობს გულის იშემიური დაავადებისა და თავის ტვინში სისხლის მიმოქცევის უკმარისობის მქონე პაციენტებში. მკურნალობა უნდა დაიწყოს უფრო დაბალი დოზებით.

რენო-ვასკულური ჰიპერტენზია:

რენო-ვასკულური ჰიპერტენზიის დროს ნაჩვენებია რევასულარიზაცია. მაგრამ აგფ-ინჰიბიტორების დანიშვნა მიზანშეწონილია ოპერაციისათვის მომზადების პერიოდში და იმ შემთხვევაში, როდესაც ქირურგიული ჩარევა შეუძლებელია. თირკმლის ფუნქციური უკმარისობის განვითარების რისკის გამო თირკმლის არტერიის სტენოზის მქონე პაციენტებში პერინდოპრილ/ინდაპამიდის ტაბლეტები ინიშნება დაბალი დოზით, სტაციონარულ პირობებში თირკმლის ფუნქციებისა და კალიუმის კონტროლის ქვეშ.  თირკმლის უკმარისობა, როგორც წესი, განიცდის უკუგანვითარებას პრეპარატის მოხსნის შემდეგ.

სხვა რისკები:

გულის მძიმე  უკმარისობის ( კლასი IV) ან ინსულინდამოკიდებული დიაბეტის (კალიუმის დონის სპონტანური მატების რისკი) მქონე პაციენტებში მკურნალობა იწყება დაბალი დოზებით მუდმივი მეთვალყურეობის ქვეშ. გულის უკმარისობისა და არტერიული ჰიპერტენზიის დროს  ბეტა-ბლოკერებით მკურნალობა არ უნდა შეწყდეს: აგფ-ინჰიბიტორები ინიშნება მათთან კომბინაციაში.

დიაბეტი:

დიაბეტის მქონე პაციენტებში, რომლებიც იყენებენ პერორალურ ანტიდიაბეტურ პრეპარატებს ან ინსულინს, საჭიროა გლიკემიის კონტროლი, განსაკუთრებით აგფ-ინჰიბიტორებით მკურნალობის პირველი თვის განმავლობაში.

ეთნიკური განსხვავებები:

ნეგროიდული რასის წარმომადგენლებში ჰიპოტენზიური ეფექტი ნაკლებადაა გამოხატული, შესაძლოა დაბალი რენინის არსებობის გამო.

ქირურგია/ანესთეზია:ანესთეზიის დროს აგფ-ინჰიბიტორებს შეუძლია ჰიპოტონიის გამოწვევა, განსაკუთრებითთუ საანესთეზიოპრეპარატს თავად გააჩნია ჰიპოტენზიური მოქმედება. თუ ეს შესაძლებელია, ორეპაციამდე 24 საათით ადრე პერინდოპრილის მიღება უნდა შეწყდეს.

აორტალური და მიტრალური სტენოზი/ ჰიპერტროფული კარდიომიოპათია: სიფრთხილით ინიშნება პაციენტებში მარცხენა პარკუჭის გამავალი გზების ობსტრუქციით.

ღვიძლის უკმარისობა:

აგფინჰიბიტორებითთერაპიისასიშვიათშემთხვევაშიშესაძლოაგანვითარდესისეთისინდრომი,რომელიც იწყება ქოლესტატური სიყვითლით და შემდეგ პროგრესირებს ღვიძლის ფულმინანტურ ნეკროზამდე (ზოგჯერ) ლეტალური გამოსავლით. ამ სინდრომის განვითარების მექანიზმი უცნობია. თუ აგფ-ინჰიბიტორის მიღების დროს ვითარდება სიყვითლე ან იმატებს ღვიძლისფერმენტების დონე, პრეპარატის მიღება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს, ხოლოპაციენტი უნდა იმყოფებოდეს დაკვირვების ქვეშ და აუცილებლობის შემთხვევაში ჩაუტარდეს ადექვატური თერაპია (იხ. გვერდითი ეფექტები).

ჰიპერკალიემია

აგფ-ინჰიბიტორებით თერაპიისას პერინდოპრილის ჩათვლით არსებობს ჰიპერკალიემიის განვითარების რისკი. რისკ-ფაქტორის ჯგუფშია: ხანდაზმულები 70 წლის ზემოთ, თირკმლის უკმარისობის, შაქრიანი დიაბეტის, გულის უკმარისობის, დეჰიდრატაციის მქონე პაციენტები და პაციენტები, რომლებიც იღებენ კალიუმის დამზოგავ დიურეტიკებს (სპირონოლაქტონი, ეპლერენონი, ტრიამტერენი, ამილორიდი), კალიუმის პრეპარატებს და მარილს, ან სხვა პრეპარატებს, რომლებიც იწვევენ ჰიპერკალიემიას (მაგ. ჰეპარინი). ჰიპერკალიემიას შეუძლია მძიმე, ზოგჯერ ფატალური არითმიის პროვოცირება. პრეპარატი  სიფრთხილით ინიშნება შრატში კალიუმის შემცველობის რეგულარული კონტროლის ქვეშ.

ინმადაპიდთან დაკავშირებული:

ელექტროლიტები:

ნატრიუმი:

ნატრიუმის დოზა რეგულარულად უნდა განისაზღვროს მკურნალობის წინ და მკურნალობის დროს. ყველა დიურეტიკის გამოყენების დროს შესაძლებელია ჰიპონატრიემიისა და სერიოზული გართულებების განვითარება. ნატრიუმის დონის დაქვეითება ასიმპტომურად იწყება და ძალზე მნიშვნელოვანია რეგულარული ლაბორატორიული კონტროლი. მეტ სფრთხილეს საჭიროებენ ხანდაზმული და ღვიძლის ციროზის მქონე პაციენტები (იხ. გვერდითი ეფექტები და ჭარბი დოზირება).

კალიუმის:

კალიუმის დონის დაქვეითება წარმოადგენს ძირითად რისკს თიაზიდური ან მსგავსი დიურეზულებით მკურნალობისას. კალიუმის დაბალი (<3,5 მმოლ/ლ) დონის რისკის ჯგუფში შედიან: ხანდაზმულები, მძიმე პაციენტები, რომლებიც იღებენ რამდენიმე პრეპარატს; ციროზის მქონე პაციენტები შეშუპებით და ასციტით; პაციენტები გულის იშემიური დაავადებითა და გულის უკმარისობით. ასეთ შემთხვევაში ჰიპოკალიემია ზრდის გლიკოზიდების კარდიოტოქსიურობასა და არითმიის განვითარების რისკს. ასევე რისკის ქვეშ არიან პაციენტები QT ინტერვალის გახანგრძლივებით (როგორც თანდაყოლილი, ასევე იატროგენული). ჰიპოკალიემიას, ისევე როგორც ბრადიკარდიას, შეუძლია გამოიწვიოს გულის რითმის სერიოზული, ზოგჯერ ფატალური დარღვევები, მაგ. „პირუეტის“ ტიპის არითმია.

ყველა შემთხვევაში საჭიროა კალიუმის დონის კონტროლი. პირველი განსაზღვრა ტარდება მკურნალობის დაწყებიდან პირველი კვირის განმავლობაში. ჰიპოკალიემიის შემთხვევაში პრეპარატის დოზას ამცირებენ.

კალციუმი:

თიაზიდურიდიურეტიკების მიღებისას შესაძლებელია კალციუმის დონის გარდამავალი მატება შარდთან ერთად ეკსკრეციის შემცირების გამო. მნიშვნელოვანი მატება შეიძლება დაკავშირებული იყოს სუბკლინიკურად მიმდინარე ჰიპერპარათირეოზთან. ამ შემთხვევაში საჭიროა პრეპარატის მოხსნა და პარათირეოიდული ფუნქციების გამოკვლევა.

გლუკოზა სისხლში:

გლუკოზის დონის მონიტორინგი აუცილებელია შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში, განსაკუთრებით კალიუმის დაბალი დონის შემთხვევაში.

შარდმჟავა:

ჰიპერურუკემიას შეუძლია პოდაგრის გამწვავების პროვოცირება.

თირკმლის ფუნქციები და დიურეტიკები:

თიაზიდური ან მსგავსი დიურეზულები ეფექტურია მხოლოდ თირკმლის ნორმალური ან მცირედ შეცვლილი ფუნქციების დროს (კრეატინინი < 25 მგ/ლ, ან 220 μმოლ/ლ მოზრდილებში). ხანდაზმულ პაციენტებში პრეპარატის მისაღები დოზის კორექტირება უნდა მოხდეს ასაკის, წონისა და სქესის გათვალისწინებით კოკროფტის (Cockroft) ფორმულის გამოყენებით:

clcr = (140 - ასაკი) x სხეულის მასა / 0.814 x კრეატინინის დონე პლაზმაში (ასაკი- წლები, მასა- კგ, კრეატინინის დონე მკრმოლ/ლ).

ეს ფორმულა გამოიყენება მამაკაცებისთვის. ქალების შემთხვევაში მიღებული მაჩვენებელი უნდა გადამრავლდეს 0,85-ზე.

დიურეზულების მიღებით გამოწვეული ჰიპოვოლემია განაპირობებს მარყუჟოვა