რივათრომბი

სავაჭრო დასახელება

რივათრომბი

საერთაშორისო არადაპატენტებული დასახელება

რივაროქსაბანი

სამკურნალწამლო ფორმა

აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები

შემადგენლობა

ყოველი აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი შიცავს:

რივაროქსაბანს 15 მგ ან 20 მგ

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი:  ანტითრომბოზული საშუალებები, Xa ფაქტორის პირდაპირი ინჰიბიტორები

ათქ კოდი: B01AF01


ფარმაკოდინამიკური თვისებები

მოქმედების მექანიზმი

რივაროქსაბანი წარმოადგენს Xa ფაქტორის მაღალსელექციურ პირდაპირ ინჰიბიტორს პერორალური ბიოშეღწევადობით. Xa ფაქტორის ინჰიბირება აფერხებს სისხლის კოაგულაციის კასკადის დამახასიათებელ და არადამახასიათებელ გზას, იწვევს რა როგორც თრომბინის ფორმირების, ისე თრომბების წარმოქმნის ინჰიბირებას. რივაროქსაბანი არ იწვევს თრომბინის (გააქტივებული ფაქტორი  II) ინჰიბირებას; არ დადასტურებულა რივაროქსაბანის რაიმე სახის ზემოქმედება თრომბოციტებზე.

ფარმაკოდინამიკური მოქმედება

ადამიანებში აღინიშნა Xa ფაქტორის მოქმედების დოზა-დამოკიდებული ინჰიბირება. პროთრომბინის დროზე (PT) რივაროქსაბანი ზემოქმედებას დოზების მიხედვით ახდენს პლაზმა-კონცენტრაციებთან მჭიდრო კავშირში (r სიდიდე შეადგენს 0.98), თუ ნიმუშის გამოსაკვლევად ნეოპლასტინი გამოიყენება. სხვა რეაგენტები განსხვავებულ შედეგებს უზრუნველყოფენ. PT ინდიკატორები წამებში უნდა გაკეთდეს, ვინაიდან INR (საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობა) გრადუირებული და დადასტურებულია მხოლოდ კუმარინებისთვის და მისი გამოყენება სხვა ანტიკოაგულანტებისთვის არ შეიძლება.

ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

აბსორბცია

რივაროქსაბანი სწრაფად აბსორბირდება; მაქსიმალური კონცენტრაციები (Cmax) მიიღწევა ტაბლეტის მიღებიდან 2 – 4 საათში.

რივაროქსაბანის პერორალური აბსორბცია თითქმის სრულია და პრორალური ბიოშეღწევადობა - მაღალი (80 - 100%) 2.5 მგ და 10 მგ ტაბლეტების დოზებისთვის, როგორც უზმოზე, ისე კვების შემდეგ. საკვებთან ერთად მიღება არ ცვლის რივაროქსაბანის AUC თუ Cmax სიდიდეებს 2.5 მგ და 10 მგ დოზების მიღების შემთხვევაში.

აბსორბციის შეზღუდული მოცულობის გამო უზმოზე 20 მგ ტაბლეტის 66% პერორალური ბიოშეღწევადობა იქნა დადგენილი. თუ რივაროქსაბანის 20 მგ ტაბლეტები მიიღება საკვებთან ერთად, AUC საშუალო სიდიდის 39%-ით ზრდა აღინიშნა ტაბლეტის უზმოზე მიღებასთან შედარებით, რაც თითქმის სრულ აბსორბციასა და მაღალ პერორალურ ბიოათვისებადობაზე მეტყველებს. 15 მგ და 20 მგ რივაროქსაბანი მიღებული უნდა იქნას საკვებთან ერთად.

რივაროქსაბანის ფარმაკოკინეტიკა მიხლოებით წრფივია უზმოზე 15 მგ დოზის დღეში ერთხელ მიღებისას. კვების შემთხვევაში გამოვლინდა 10 მგ, 15 მგ და 20 მგ ტაბლეტების დოზებთან პროპორციულობა. მაღალ დოზებზე რივაროქსაბანი ავლენს განზავების შეზღუდულ აბსორბციას შემცირებული ბიოშეღწევადობით და შემცირებული აბსორბციის სიჩქარით დოზის ზრდასთან ერთად.

ცვალებადობა რივაროქსაბანის ფარმაკოკინეტიკაში ზომიერია, 30%-40% ინტერ-ინდივიდუალური ცვალებადობით (CV%).

რივაროქსაბანის აბსორბცია დამოკიდებულია მისი გამოთავისუფლების ადგილზე გასტროინტესტინურ ტრაქტში. 29% და 56% შემცირება AUC და Cmax სიდიდეებში ტაბლეტებთან შედარებით აღინიშნა, როდესაც გრანულირებული რივაროქსაბანი იხსნება წვრილი ნაწლავის ზედა ნაწილში. ექსპოზიცია მცირდება, როდესაც რივაროქსაბანი იხსნება დისტალურ წვრილ ნაწლავში, ან ასწვრივ ნაწლავში. შესაბამისად, რივაროქსაბანის მიღება კუჭის დისტალურად არ არის რეკომენდებული, რადგან ამ შემთხვევაში მცირდება რივაროქსაბანის აბსორბცია და მასთან დაკავშირებული ექსპოზიცია.

ბიოშეღწევადობა (AUC და Cmax) თანაზომადი აღმოჩნდა ვაშლის პიურეში შერეული 20 მგ დაფხვნილი რივაროქსაბანის პერორალური მიღებისას, ან წყალში შერეული - კუჭის ზონდით მიღებისას, რასაც თან სდევდა თხევადი საკვების მიღება, მთლიან აბთან შედარებით. რივაროქსაბანის პროგნოზირებადი, დოზა-პროპორციული ფარმაკოკინეტიკური პროფილის გათვალისწინებით, მოცემული კვლევის ბიოშეღწევადობის შედეგები, სავარაუდოდ, ვრცელდება რივაროქსაბანის შედარებით დაბალ დოზებზეც.

განაწილება

ადამიანებში პლაზმა-პროტეინებთან, ძირითადად შრატის ალბუმინთან, შეკავშირება მაღალია, დაახლოებით 92%-95%. გავრცელების მოცულობა საშუალოა - Vss შეადგენს დაახლოებით 50 ლიტრს.

ბიოტრანსფორმაცია და ელიმინაცია

რივაროქსაბანის მიღებული დოზიდან დაახლოებით 2/3 განიცდის მეტაბოლურ დეგრადაციას, აქედან ერთი ნახევარი გამოიყოფა რენული გზით, ხოლო მეორე - ფეკალური გზით. მიღებული დოზის ბოლო 1/3 განიცდის პირდაპირ რენულ ექსკრეციას, უცვლელი მომქმედი ნივთიერების სახით შარდში, ძირითადად აქტიური რენული სეკრეციის გზით.

რივაროქსაბანის მეტაბოლიზმს უზრუნველყოფენ CYP3A4, CYP2J2 და CYP-დამოუკიდებელი მექანიზმები. მორფოლინონის ერთი ნახევრის ოქსიდაციური დეგრადაცია და ამიდური კავშირების ჰიდროლიზი წარმოადგენს ბიოტრანსფორმაციის მთავარ უბნებს. in vitro  გამოკვლევების საფუძვლად, რივაროქსაბანი წარმოადგენს ტრანსპორტერი პროტეინების P-gp (P-გლიკოპროტეინის) და Bcrp (ძუძუს კიბოს რეზისტენტული პროტეინის) სუბსტრატს.

უცვლელი რივაროქსაბანი უმნიშვნელოვანესი ნივთიერებაა ადამიანის სისხლის პლაზმაში, მსხვილი თუ აქტიური ცირკულაციური მეტაბოლიტების გარეშე. დაახლოებით 10 ლ/სთ სისტემური კლირენსის გათვალისწინებით, რივაროქსაბანი შეიძლება განეკუთვნოს დაბალი კლირენსის ნივთიერებების კლასს. 1 მგ დოზის ინტრავენური მიღების შემდეგ ელიმინაციის ნახევარპერიოდი შეადგენს დაახლოებით 4.5 საათს. პერორალური მიღების შემდეგ ელიმინაცია ხდება აბსორბციის შეზღუდული სიჩქარით. რივაროქსაბანის ელიმინაცია პლაზმიდან ხდება ახალგაზრდებში 5 – 9 სთ, ხოლო ხნიერებში - 11 – 13 სთ ტერმინალური ნახევარპერიოდით.

სპეციალური პოპულაციები

სქესი

მდედრობითი და მამრობითი სქესის პაციენტებს შორის ფარმაკოკინეტიკურ და ფარმაკოდინამიკურ თვისებებში კლინიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება არ დადასტურებულა.

ხანდაზმული პაციენტები

ახალგაზრდებთან შედარებით, ხანდაზმულ პაციენტებში პლაზმა-კონცენტრაციები უფრო მაღალი აღმოჩნდა, დაახლოებით 1.5-ჯერ მაღალი საშუალო AUC სიდიდეებით, ძირითადად შემცირებული (მოჩვენებითი) სრული და რენალური კლირენსის გამო. დოზების კორექტირება საჭირო არ არის.

სხვადასხვა წონითი კატეგორიები

უკიდურესმა მაჩვენებლებმა სხეულის წონაში (< 50 კგ ან > 120 კგ) მხოლოდ მცირედი ზეგავლენა მოახდინა რივაროქსაბანის პლაზმა-კონცენტრაციებზე (<25%). დოზების კორექტირება საჭირო არ არისდოზების კორექტირება საჭირო არ არის.

ეთნიკური განსხვავებები

რივაროქსაბანის ფარმაკოკინეტიკასა და ფარმაკოდინამიკაში კლინიკურად მნიშვნელოვანი ეთნიკური განსხვავებები კავკასიელ, აფრო-ამერიკელ, ესპანური წამოშობის, იაპონელ თუ ჩინელ პაციენტებს შორის არ გამოვლენილა.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

ციროზის მქონე პაციენტებში, ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი დარღვევებით (კლასიფიკაცია: ჩაილდ-პიუ A), გამოვლინდა მხოლოდ უმნიშვნელო ცვლილებები რივაროქსაბანის ფარმაკოკინეტიკაში (საშუალოდ, რივაროქსაბანის AUC სიდიდის მომატება 1.2-ჯერ), რაც თითქმის უთანაბრდებოდა შესაბამისი ჯანმრთელი საკონტროლო ჯგუფის AUC სიდიდეს). ციროზის მქონე პაციენტებში, ღვიძლის ფუნქციის საშუალო ხარისხის დარღვევებით (კლასიფიკაცია: ჩაილდ-პიუ B), რივაროქსაბანის საშუალო AUC სიდიდე მნიშვნელოვნად გაიზარდა 2.3-ჯერ ჯანმრთელ მოხალისეებთან შედარებით. შეუკავშირებელი AUC სიდიდე გაიზარდა 2.6-ჯერ. ამ პაციენტებს, ასევე, აღენიშნათ რივაროქსაბანის შემცირებული რენული ელიმინაცია, თირკმლის ფუნქციის საშუალო ხარისხის დარღვევების მქონე პაციენტების მსგავსად. ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევების მქონე პაციენტებისთვის მონაცემები არ არსებობს.

Xa ფაქტორის აქტივობის ინჰიბირება 2.6 ფაქტორით გაიზარდა ღვიძლის ფუნქციის საშუალო ხარისხის დარღვევების მქონე პაციენტებში ჯანმრთელ მოხალისეებთან შედარებით; PT პროლონგაცია, ანალოგიურად, 2.1 ფაქტორით გაიზარდა. ღვიძლის ფუნქციის საშუალო ხარისხის დარღვევების მქონე პაციენტები უფრო მეტად მგრძნობიარენი აღმოჩნდნენ რივაროქსაბანის მიმართ, რასაც თან სდევდა უფრო მკვეთრი PK/PD დამოკიდებულება კონცენტრაციასა და PT შორის.

რივაროქსაბანი არ უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის დაავადების შემთხვევაში, რომელიც უკავშირდება კოაგულოპათიას და სისხლდენის კლინიკურად მნიშვნელოვან რისკს, მათ შორის ჩაილდ-პიუს B და C კლასიფიკაციის ციროზის შემთხვევაში.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

რენული ფუნქციის დაქვეითებასთან დაკავშირებული იქნა რივაროქსაბანის ექსპოზიციის გაზრდა, კრეატინინის კლირენსის მაჩვენებლების მეშვეობით შეფასების საფუძვლად. თირკმლის ფუნქციის მსუბუქი (კრეატინინის კლირენსი 50 - 80 მლ/წთ), საშუალო (კრეატინინის კლირენსი  30 - 49 მლ/წთ) და მძიმე (კრეატინინის კლირენსი 15 - 29 მლ/წთ) დარღვევების შემთხვევაში რივაროქსაბანის პლაზმა-კონცენტრაციები (AUC) იზრდებოდა, შესაბამისად, 1.4, 1.5 და 1.6-ჯერ. შესაბამისი ზრდა ფარმაკოდინამიკურ ეფექტებში უფრო მეტად გამოხატული იყო. თირკმლის ფუნქციის მსუბუქი, საშუალო და მძიმე ხარისხის დარღვევების დროს Xa ფაქტორის აქტივობის საერთო ინჰიბიცია იზრდებოდა 1.5, 1.9 და 2.0 ფაქტორით, შესაბამისად, ჯანმრთელ მოხალისეებთან შედარებით; PT პროლონგაცია, ანალოგიურად, იზრდებოდა 1.3, 2.2 და 2.4 ფაქტორით, შესაბამისად. იმ პაციენტებისთვის, რომელთა კრეატინინის კლირენსი <15 მლ/წთ, მონაცემები არ არსებობს.

პლაზმა-პროტეინებთან მაღალი შეკავშირების გამო რივაროქსაბანი, როგორც მოსალოდნელია, არ ექვემდებარება დიალიზს.

რივაროქსაბანის გამოყენება არ არის რეკომენდებული, თუ კრეატინინის კლირენსი < 15 მლ/წთ. რივაროქსაბანი ფრთხილად უნდა იქნას გამოყენებული, თუ კრეატინინის კლირენსი შეადგენს 15 - 29 მლ/წთ.

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ჩვენებები

ინსულტის და სისტემური ემბოლიის პრევენცია მოზრდილ პაციენტებში, არასარქვლოვანი მოციმციმე არითმიის და ერთი ან რამდენიმე რისკ-ფაქტორის შემთხვევაში, როგორიცაა გული შეგუბებითი უკმარისობა, ჰიპერტენზია, ასაკი ≥ 75 წ., შაქრიანი დიაბეტი, გადატანილი ინსულტი ან მიკროინსულტი.

ღრმა ვენების თრომბოზის (DVT) და ფილტვის ემბოლიის (PE) მკურნალობა და DVT და PE რეციდივის პრევენცია მოზრდილებში.

დოზირება და მიღების წესი

დოზირება

ინსულტის და სისტემური ემბოლიის პრევენცია

რეკომენდებული დოზაა 20 მგ დღეში ერთხელ, რაც, ასევე არის მაქსიმალური რეკომენდებული დოზა.

რივაროქსაბანით მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს ხანგრძლივად, თუ ინსულტის და სისტემური ემბოლიის პრევენციის სარგებელი სისხლდენის რისკს აღემატება.

დოზის გამოტოვების შემთხვევაში პაციენტმა რივაროქსაბანი დაუყოვნებლივ უნდა მიიღოს და მომდევნო დღეს განაგრძოს რეკომენდებული დოზის მიღება დღეში ერთხელ. გამოტოვებული დოზის სანაცვლოდ დოზის გამორმაგება ერთ დღეში დაუშვებელია.

DVT დაPE მკურნალობა და DVT და PE რეციდივის პრევენცია

მწვავე DVT ან PE საწყისი მკურნალობის რეკომენდებული დოზაა 15 მგ დღეში ორჯერ, პირველი სამი კვირის განმავლობაში, შემდეგ კი 20 მგ დღეში ერთხელ DVT და PE უწყვეტი მკურნალობისა და რეციდივის პრევენციისთვის, როგორც მითითებულია ცხრილში.

 

დოზირების გრაფიკი

მაქსიმალური დღიური დოზა

დღე 1 - 21

15 მგ დღეში ორჯერ

30 მგ

დღე 22 და შემდეგ

20 მგ დღეში ერთხელ

20 მგ

მკურნალობის ხანგრძლივობა ინდივიდუალურად უნდა იქნას შერჩეული მკურნალობის სარგებლის და სისხლდენის რისკის საფუძვლიანი შეფასების შემდეგ. მკურნალობის მოკლე ხანგრძლივობა (არანაკლებ 3 თვე) უნდა ეფუძნებოდეს ტრანზიტორულ რისკ-ფაქტორებს (მაგ. უახლოეს წარსულში ჩატარებული ქირურგიული ოპერაცია, ტრავმა, იმობილიზაცია), ხოლო ხანგრძლივი მკურნალობა - პერმანენტულ რისკ-ფაქტორებზე ან იდიოპათიურ DVT ან PE-ზე.

თუ დოზა გამოტოვებულია 15 მგ დღეში ორჯერ მკურნალობის ფაზაში (დღე 1 – 21), პაციენტმა რივაროქსაბანი დაუყოვნებლივ უნდა მიიღოს დღეში 30 მგ რივაროქსაბანის მიღების უზრუნველსაყოფად. ამ შემთხვევაში შესაძლებელია ორი 15 მგ ტაბლეტის ერთდროულად მიღება. მომდევნო დღეს პაციენტმა უნდა განაგრძოს ჩვეულებრივი რეკომენდებული რეჟიმი -  15 მგ დღეში ორჯერ.

თუ დოზა გამოტოვებულია დღეში ერთხელ მკურნალობის ფაზაში (დღე 22 და შემდეგ), პაციენტმა რივაროქსაბანი დაუყოვნებლივ უნდა მიიღოს და მომდევნო დღეს განაგრძოს ჩვეულებრივი რეკომენდებული რეჟიმი - დღეში ერთხელ. დოზის გამორმაგება ერთ დღეში გამოტოვებული დოზის კომპენსაციის მიზნით დაუშვებელია.

K ვიტამინის ანტაგონისტებიდან (VKA) რივაროქსაბანზე გადასვლა

იმ პაციენტებისთვის, რომლებსაც უტარებენ ინსულტისა და სისტემური ემბოლიის საპრევენციო მკურნალობას, VKA მკურნალობა უნდა შეწყდეს და დაიწყოს რივაროქსაბანის თერაპია, თუ INR  მაჩვენებელი ≤ 3.0.

იმ პაციენტებში, რომლებსაც უტარებენ DVT, PE და მათი რეციდივის საპრევენციო მკურნალობას, VKA მკურნალობა უნდა შეწყდეს და დაიწყოს რივაროქსაბანის თერაპია, თუ INR  მაჩვენებელი ≤ 2.5.

VKA მკურნალობიდან რივაროქსაბანზე გადასვლისას INR სიდიდეები რივაროქსაბანის მიღების შემდეგ ცრუ მომატებას განიცდის. ასეთი INR სიდიდე არ გამოდგება რივაროქსაბანის ანტიკოაგულაციური მოქმედების გასაზომად და, ამიტომ, არ უნდა იქნას გამოყენებული.

რივაროქსაბანიდან K ვიტამინის ანტაგონისტებზე (VKA)გადასვლა

რივაროქსაბანიდან მკურნალობაზე გადასვლისას არსებობს არაადექვატური ანტიკოაგულაციის შესაძლებლობა. ალტერნატიულ ანტიკოაგულანტზე გადასვლისას საჭიროა უწყვეტი ადექვატური ანტიკოაგულაციის უზრუნველყოფა. უნდა აღინიშნოს, რომ რივაროქსაბანს ძალუძს წვლილის შეტანა INR სიდიდის მომატებაში.

რივაროქსაბანიდან VKA მკურნალობაზე გადასვლისას პარალელურად უნდა გაგრძელდეს VKA მიღება, ვიდრე INR სიდიდე ≥ 2.0 არ მიაღწევს. გადასვლის პერიოდის პირველი ორი დღის განმავლობაში გამოყენებული უნდა იქნას VKA სტანდარტული საწყისი დოზირება, შემდეგ კი VKA დოზები, რომლებიც შეესაბამება INR ტესტირების შედეგებს. ვიდრე პაციენტები იღებენ როგორც რივაროქსაბანს, ისე VKA, INR არ უნდა იქნას შემოწმებული წინა ბოლო დოზიდან არანაკლებ 24 საათის გასვლამდე, მაგრამ რივაროქსაბანის შემდეგი დოზის მირებამდე. რივაროქსაბანის შეწყვეტის შემდეგ INR ტესტირება უნდა ჩატარდეს ბოლო დოზიდან არანაკლებ 24 საათის გასვლის შემდეგ.

პარენტერული ანტიკოაგულანტებიდან რივაროქსაბანზე გადასვლა

იმ პაციენტებში, რომლებიც პარენტრულ ანტიკოაგულანტებს იღებენ, ეს უკანასკნელი უნდა შეწყდეს და დაიწყოს რივაროქსაბანით მკურნალობა იმ დრომდე 0 – 2 საათით ადრე, როდესაც პარენტრული სამკურნალო საშუალების (მაგ. დაბალმოლეკულური ჰეპარინები) მომდევნო მიღებაა დაგეგმილი, ან უწყვეტად მიღებული პარენტერული სამკურნალო საშუალების (მაგ. ინტრავენური არაფრაქციონირებული ჰეპარინი) შეწყვეტის დროს.

რივაროქსაბანიდან პარენტერულ ანტიკოაგულანტებზე გადასვლა

პარენტრული ანტიკოაგულანტის პირველი დოზა მიღებული უნდა იქნას იმ დროს, როდესაც რივაროქსაბანის მომდევნო დოზა უნდა ყოფილიყო მიღებული.

სპეციალური პოპულაციები

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

თირკმლის ფუნქციის მძიმე დარღვევის შემთხვევაში (კრეატინინის კლირენსი 15 – 29 მლ/წთ) შეზღუდული კლინიკური მონაცემები მიუთითებს, რომ რივაროქსაბანის პლაზმა-კონცენტრაციები მნიშვნელოვნად იზრდება. ამიტომ, ასეთ პაციენტებში, რივაროქსაბანი ფრთხილად უნდა იქნას გამოყენებული. თუ კრეატინინის კლირენსი < 15 მლ/წთ, რივაროქსაბანი არ უნდა იქნას გამოყენებული.

თირკმლის ფუნქციის საშუალო (კრეატინინის კლირენსი 30 – 49 მლ/წთ) ან მძიმე (კრეატინინის კლირენსი 15 – 29 მლ/წთ) ხარისხის დარღვევის შემთხვევაში დაცული უნდა იქნას შემდეგი რეკომენდაციები:

-         ინსულტისა და სისტემური ემბოლიის პრევენციისთვის იმ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ არასარქვლოვანი მოციმციმე არითმია, რეკომენდებული დოზაა 15 მგ დღეში ერთხელ.

-         DVT, PE მკურნალობისთვის და მათი რეციდივის პრევენციისთვის: 15 მგ დღეში ორჯერ პირველი სამი კვირის განმავლობაში.

შემდეგ, რეკომენდებული დოზაა 20 მგ დღეში ერთხელ. 20 მგ დღეში ერთხელ დოზიდან 15 მგ დღეში ერთხელ დოზამდე შემცირება რეკომენდებულია, თუ პაციენტის სისხლდენის შეფასებული რისკი აღემატება DVT და PE რეციდივის რისკს. 15 მგ დოზის გამოყენების რეკომენდაცია ეფუძნება PK მოდელირებას და არ ყოფილა გამოკვლეული ასეთ კლინიკურ პირობებში.

დოზების კორექტირება საჭირო არ არის თირკმლის ფუნქციის მსუბუქი დარღვევის შემთხვევაში (კრეატინინის კლირენსი 50 – 80 მლ/წთ).

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

რივაროქსაბანის უკუჩვენებაა ღვიძლის დაავადება, რომელიც დაკავშირებულია კოაგულოპათიასთან და სისხლდენის კლინიკურად მნიშვნელოვან რისკთან, მათ შორის ჩაილდ-პიუს B და C ციროზის შემთხვევაში.

ხანდაზმული პოპულაცია

დოზების კორექტირება საჭირო არ არის.

სხეულის წონა

დოზების კორექტირება საჭირო არ არის.

სქესი

დოზების კორექტირება საჭირო არ არის.

პედიატრიული პოპულაცია

0 – 18 წლის ასაკის ბავშვებში რივაროქსაბანის უვნებლობა და ეფექტურობა არ დადგენილა. მონაცემები არ არსებობს. ამიტომ, რივაროქსაბანი არ არის რეკომენდებული 18 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

კარდიოიმპულსური თერაპია

რივაროქსაბანით მკურნალობა შეიძლება დაიწყოს ან გაგრძელდეს იმ პაციენტებში, რომლებიც კარდიოიმპულსურ თერაპიას საჭიროებენ.

ტრანსეზოფაგური ექოკარდიოგრამით (TEE) მართული კარდიოიმპულსური თერაპიის დროს იმ პაციენტებში, რომლებიც მანამდე არ იღებდნებ ანტიკოაგულანტებს, რივაროქსაბანით მკურნალობა უნდა დაიწყოს კარდიოიმპულსურ თერაპიამდე არანაკლებ 4 საათით ადრე, რათა უზრუნველყოფილი იქნას ადექვატური ანტიკოაგულაცია. ყველა პაციენტისთვის, კარდიოიმპულსურ თერაპიამდე აუცილებელია დასტური, რომ დანიშნულბისამებრ აქვს მიღებული რივაროქსაბანი. მკურნალობის დაწყების და ხანგრძლივობის შესახებ გადაწყვეტილებების მიღებისას გათვალისწინებული უნდა იქნას დადგენილი სახელმძღვანელო რეკომენდაციები ანტიკოაგულაციური მკურნალობის შესახებ იმ პაციენტებში, რომლებიც კარდიოიმპულსურ თერაპიას საჭიროებენ.

მიღების წესი

პერორალური გამოყენებისთვის.

ტაბლეტები მიღებული უნდა იქნას საკვებთან ერთად.

იმ პაციენტებისთვის, რომლებსაც არ შეუძლიათ მთლიანი ტაბლეტის გადაყლაპვა, შეიძლება რივაროქსაბანის ტაბლეტის დაფხვნა და შერევა წყალთან ან ვაშლის პიურესთან უშუალოდ მიღებამდე და მისი მიღება პერორალური გზით. 15 მგ ან 20 მგ დაფხვნილი რივაროქსაბანის მიღების შემდეგ აუცილებელია საკვების მიღება.

რივაროქსაბანის დაფხვნილი ტაბლეტი, ასევე, შეიძლება მიღებული იქნას კუჭის ზონდის მეშვეობით მისი სწორად განთავსების დადასტურების შემდეგ. დაფხვნილი ტაბლეტი მიღებული გაიხსნას მცირე ოდენობის წყალთან ერთად კუჭის ზონდის მეშვეობით, შემდეგ კი წყლით უნდა ჩაირეცხოს. რივაროქსაბანის 15 მგ ან 20 მგ დაფხვნილი ტაბლეტების მიღების შემდეგ აუცილებელია დაუყოვნებლივი ენტერალური კვება.

უკუჩვენებები

ჰიპერმგრძნობელობა წამლის მომქმედი ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ.

კლინიკურად მნიშვნელოვანი აქტიური სისხლდენა.

დაზიანება, ან პათოლოგია, თუ სისხლდენის მნიშვნელოვან რისკს ქმნის. ეს შეიძლება მოიცავდეს მიმდინარე ან წარსულ გასტროინტესტინალურ წყლულს, სისხლდენის მაღალი რისკის ავთვისებიანი ნეოპლაზმების არსებობას, თავის ტვინის ან ხერხემლის დაზიანებას უახლოეს წარსულში, უახლოეს წარსულში თავის ტვინზე, ხერხემალზე ან თვალზე ჩატარებულ ქირურგიულ ოპერაციას, ინტრაკრანიალურ სისლხდენას უახლოეს წარსულში, ცნობილ ან საეჭვო ეზოფაგურ ვარიკოზს, არტერიოვენოზურ მანკებს, სისხლძარღვების ანევრიზმებს ან ინტრასპინალური თუ ინტრაცერებრალური სისხლძარღვების ანომალიებს.

ერთდროული მკურნალობა სხვა ანტიკოაგულანტებთან, მაგ. არაფრაქციონირებულ ჰეპარინთან (UFH), დაბალმოლეკულურ ჰეპარინებთან (ენოქსაპარინი, დალტეპარინი და სხვ.), ჰეპარინის წარმოებულებთან (ფონდაპარინუქსი და სხვ.), პერორალურ ანტიკოაგულანტებთან (ვარფარინი, დაბიგატრანის ეტექსილატი, აპიქსაბანი და სხვ.) ერთად, გარდა ანტიკოაგულანტური თერაპიის შეცვლის სპეციფიური გარემოებებისა, ან როდესაც UFH მიიღება იმ დოზებით, რომლებიც აუცილებელია ღია ცენტრალური ვენური ან არტერიული კათეტერის შესანარჩუნებლად.

ღვიძლის დაავადება, რომელიც დაკავშირებულია კოაგულოპათიასთან და სისხლდენის კლინიკურად მნიშვნელოვან რისკთან, მათ შორის ჩაილდ-პიუს B და C ციროზის შემთხვევაში.

ორსულობა და ლაქტაცია.

განსაკუთრებული მითითებები და უსაფრთხოების ზომები

მკურნალობის პერიოდის განმავლობაში რეკომენდებულია კლინიკური ზედამხედველობა ანტიკოაგულაციური პრაქტიკის შესაბამისად.

სისხლდენის რისკი

ისევე, როგორც სხვა ანტიკოაგულანტების შემთხვევაში, აუცილებელია იმ პაციენტების კონტროლი სისხლდენის ნიშნების დროულად გამოვლენის მიზნით, რომლებიც რივაროქსაბანს იღებენ. მისი გამოყენება ფრთხილად უნდა მოხდეს სისხლდენის მაღალი რისკის პათოლოგიების შემთხვევაში. ძლიერი სისხლდენის შემთხვევაში რივაროქსაბანით მკურნალობა უნდა შეწყდეს.

კლინიკურ კვლევებში მუკოზური სისხლდენა (ე.ი. სისლხდენა ცხვირიდან, ღრძილებიდან, გასტროინტესტინური, შარდსასქესო ორგანოებიდან) და ანემია უფრო ხშირად აღინიშნება რივაროქსაბანით ხანგრძლივი მკურნალობის დროს, VKA მკურნალობასთან შედარებით. ამიტომ, ადექვატურ კლინიკურ ზედამხედველობასთან ერთად, ფარული სისხლდენის გამოსავლენად დიდი მნიშვნელობა ენიჭება ჰემოგლობინის/ჰემატოკრიტის ლაბორატორიულ გამოკვლევას.

სისხლდენის გაზრდილი რისკი ემუქრება პაციენტების რამდენიმე ქვეჯგუფს, რომელიც მოცემულია ქვემოთ. ამ პაციენტების რეგულარული მონიტორინგი აუცილებელია მკურნალობის დაწყების შემდეგ სისხლდენის გართულებების და ანემიის ნიშნების დროულად გამოვლენის მიზნით.

ჰემოგლობინის ან სისხლის წნევის ყოველგვარი აუხსნელი დაცემის შემთხვევაში აუცილებელია სისხლმდენი ადგილის მოძებნა.

მიუხედავად იმისა, რომ რივაროქსაბანით მკურნალობა არ მოითხოვს მისი ექსპოზიციის რუტინულ მონიტორინგს, რივაროქსაბანის კონცენტრაციები, რომლებიც გაზომილია გრადუირებული რაოდენობრივი ანტი-Xa-ფაქტორის ანალიზის მეშვეობით, შეიძლება სასარგებლო აღმოჩნდეს გამონაკლის სიტუაციებში, როდესაც რივაროქსაბანის ექსპოზიციის ცოდნა შეიძლება დაგვეხმაროს კლინიკური გადაწყვეტილებების, მაგ. დოზის გადაჭარბების და გადაუდებელი ქირურგიული ჩარევის, ინფორმირებაში.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

თირკმლის ფუნქციის მძიმე დარღვევის (კრეატინინის კლირენსი < 30 მლ/წთ) შემთხვევაში რივაროქსაბანის პლაზმა-კონცენტრაციები შეიძლება მნიშვნელოვნად გაიზარდოს (საშუალოდ 1.6-ჯერ), რაც, თავის მხრივ, შეიძლება გახდეს სისხლდენის რისკის გაზრდის მიზეზი. რივაროქსაბანი ფრთხილად უნდა იქნას გამოყენებული იმ პაციენტებში, რომელთა კრეატინინის კლირენსი შეადგენს 15 - 29 მლ/წთ. თუ კრეატინინის კლირენსი < 15 მლ/წთ, რივაროქსაბანის გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

რივაროქსაბანი ფრთხილად უნდა იქნას გამოყენებული იმ პაციენტებში, რომლებსაც თირკმლის ფუნქციის დარღვევა აღენიშნებათ და რომლებიც იღებენ სხვა სამკურნალო პროდუქტებს, რომლებიც ზრდიან რივაროქსაბანის პლაზმა-კონცენტრაციებს.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო პროდუქტებთან

რივაროქსაბანის გამოყენება არ არის რეკომენდებული იმ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ სისტემურ მკურნალობას აზოლური ანტიმიკოზური საშუალებებით (როგორიცაა კეტოკონაზოლი, იტრაკონაზოლი, ვორიკონაზოლი და პოზაკონაზოლი) ან აივ პროტეაზას ინჰიბიტორებით (მაგ. რიტონავირი). ეს მომქმედი ნივთიერებები წარმოადგენენ როგორც CYP3A4, ისე P-gp ძლიერ ინჰიბიტორებს და, შესაბამისად, შეიძლება გაზარდონ რივაროქსაბანის პლაზმა-კონცენტრაციები კლინიკურად მნიშვნელოვან მოცულობამდე (საშუალოდ 2.6-ჯერ), რამაც შეიძლება გამოიწვიოს სისლხდენის გაზრდილი რისკი.

რეგულარული შემოწმება აუცილებელია, თუ პაციენტები იღებენ ისეთ სამკურნალო საშუალებებს, რომლებიც ზემოქმედებას ახდენენ ჰემოსტაზზე, როგორიცაა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები (NSAIDs), აცეტილსალიცილის მჟავა და თრომბოციტების აგრეგაციის ინჰიბიტორები. წყლულოვანი გასტროინტესტინალური დაავადების რისკის შემთხვევაში შეიძლება სათანადო პროფილაქტიკური მკურნალობის დანიშვნა.

სხვა ჰემორაგიული რისკ-ფაქტორები

ისევე, როგორც სხვა ანტითრომბოზული საშუალებების შემთხვევაში, რივაროქსაბანი არ არის რეკომენდებული სისხლდენის მაღალი რისკის შემთხვევაში, როგორიცაა:

  • სისხლდენის თანდაყოლილი ან შეძენილი დარღვევები
  • მწვავე არტერიული ჰიპეტენზია, რომელიც კონტროლს არ ექვემდებარება
  • სხვა გასტროინტესტინალური დაავადება აქტიური წყლულის გარეშე, რომელმაც შეიძლება პოტენციურად გამოიწვიოს სისხლდენის გართულებები (მაგ. ნაწლავების ანთებითი დაავადება, ეზოფაგიტი, გასტრიტი და გასტროეზოფაგური რეფლუქსური დაავადება)
  • ვასკულური რეტინოპათია
  • ბრონქოექტაზია ან პულმონური სისხლდენის ისტორია.

სარქვლების პროთეზები

რივაროქსაბანის უვნებლობა და ეფექტურობა არ შესწავლილა გულის სარქვლების პროთეზის შემთხვევაში; ამიტომ, მონაცემები, რომლებიც დაადასტურებდა, რომ რივაროქსაბანი 20 მგ (15 მგ თირკმლის ფუნქციის საშუალო-მძიმე ხარისხის დარღვევის დროს) ადექვატურ ანტიკოაგულაციას უზრუნველყოფს ასეთ პაციენტებში. ამ პაციენტებისთვის რივაროქსაბანით მკურნალობა არ არის რეკომენდებული.

ჰემოდინამიკურად არასტაბილური PE პაციენტებისთვის, ან იმ პაციენტებისთვის, რომლებსაც სჭირდებათ თრომბოლიზი ან პულმონარული ემბოლექტომია

რივაროქსაბანი არ არის რეკომენდებული არაფრაქციონირებული ჰეპარინის ალტერნატივის სახით ფილტვის არტერიის ემბოლიის პაციენტებში, რომლებიც ჰემოდინამიკურად არასტაბილურნი არიან, ან საჭიროებენ თრომბოლიზს თუ ფილტვის არტერიის ემბოლექტომიას, ვინაიდან რივაროქსაბანის უვნებლობა და ეფექტურობა არ არის დადგენილი ასეთ კლინიკურ სიტუაციებში.

სპინალური/ეპიდურული ანესთეზია ან პუნქცია

სპინალური/ეპიდურული ანესთეზიის ან სპინალური/ეპიდურული პუნქციის მეთოდის გამოყენებისას, იმ პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებენ ანტითრომბოზულ საშუალებებს თრომბოემბოლიური გართულებების პრევენციისთვის, იზრდება ეპიდურული ან სპინალური ჰემატომის განვითარების რისკი, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ხანგრძლივი ან მუდმივი პარალიჩი. ასეთი მოვლენების რისკი შეიძლება გაიზარდოს მუდმივი სპინალური კათეტერების პოსტოპერაციული გამოყენების ან ჰემოსტაზზე მომქმედი სამკურნალო საშუალებებთან ერთად გამოყენების შედეგად. ეს რისკი, ასევე, შეიძლება გაიზარდოს ტრავმული ან განმეორებითი ეპიდურული ან სპინალური პუნქციის შედეგად. აუცილებელია ასეთი პაციენტების ხშირი მონიტორინგი ნევროლოგიური დარღვევის ნიშნების თუ სიმპტომების (მაგ. ფეხების გაბუჟება ან სისუსტე, ნაწლავების ან შარდის ბუშტის დისფუნქცია) დროულად გამოვლენის მიზნით. ნევროლოგიური სიმპტომების შენიშვნისთანავე აუცილებელია გადაუდებელი დიაგნოსტიკა და მკურნალობა. სპინალურ ან ეპიდურალურ ინტერვენციამდე ექიმმა უნდა შეაფასოს პოტენციური სარგებელი და რისკი იმ პაციენტებისათვის, რომლებიც იღებენ ანტიკოაგულანტებს, ან რომლებმაც უნდა მიიღონ ანტიკოაგულანტები თრომბოპროფილაქტიკის მიზნით.

ასეთ სიტუაციებში 15 მგ რივაროქსაბანის გამოყენების კლინიკური გამოცდილება არ არსებობს.

სისხლდენის პოტე